Μη χασετε
Αρχική / Τεύχη / Τεύχος 4 2001

Αρχείο κατηγορίας: Τεύχος 4 2001

Feed Subscription

Παραφαρυγγικό απόστημα και οξύ ραιβόκρανο. Περιγραφή δύο περιπτώσεων

O συνδυασμός παραφαρυγγικού αποστήματος και ραιβόκρανου που οφείλεται σε σπασμό του στερνοκλειδομαστοειδούς μυός είναι πολύ σπάνια κατάσταση. Περιγράφονται δύο περιπτώσεις παραφαρυγ- γικού αποστήματος με οξύ ραιβόκρανο, στις οποίες η διάγνωση τέθηκε με την αξονική τομογραφία του τρα¬χήλου και αντιμετωπίσθηκαν συντηρητικά με ενδοφλέβια χορήγηση συνδυασμού αντιβιοτικών. Η αξονική τομογραφία σε ένα πρώιμο στάδιο κρίνεται απαραίτητη σε κάθε ανεξήγητη φλεγμονώδη εξεργασία της περιοχής του τραχήλου, ιδίως όταν συνυπάρχει και οξύ μη τραυματικό ραιβόκρανο.

Διαβάστε περισσότερα »

Ωτικές δυσμορφίες και νεφρικές ανωμαλίες: συσχέτιση και ενδείξεις υπερηχογραφικού ελέγχου του ουροποιητικού συστήματος

Αν και οι περισσότεροι παιδίατροι συνιστούν τη διενέργεια υπερηχογραφικού ελέγχου του ουρο¬ποιητικού όταν αντιληφθούν την ύπαρξη ωτικών μορφολογικών ανωμαλιών, ωστόσο υπάρχει σύγχυση όσον αφορά τις σαφείς ενδείξεις γι αυτό. Σκοπός του άρθρου είναι να διευκρινίσει τα χαρακτηριστικά του παιδιού με εξωτερικές ωτικές ανωμαλίες που χρειάζεται έλεγχο του ουροποιητικού συστήματος.

Διαβάστε περισσότερα »

Η επίδραση των αιμοποητικών αυξητικών παραγόντων, rhG-CSF και rhGM-CSF, στον αριθμό και λειτουργικότητα των ουδετερόφιλων σε πρόωρα νεογνά με σήψη

Σκοπός: Η εκτίμηση της επίδρασης δυο αιμοποιητικών αυξητικών παραγόντων (ΑΑΠ), rhG-CSF και rhGM-CSF, στον αριδμό και τη λειτουργικότητα των ουδετερόφιλων σε πρόωρα νεογνά με σήμη. Ασθενείς και μέθοδοι.: 58 πρόωρα νεογνά με βέβαιη η πιθανή σήμη ταξινομήθηκαν σε 4 ομάδες: α) στην ομάδα G-CSF 5γ (rhG-CSF 5γ^/Η X 3 Η υποδόρια., n=8), β) στην ομάδα G-CSF 10γ (rhG-CSF10γ/kg/H X 3 H υποδόρια, n=14), γ) στην ομάδα GM-CSF (rhG-CSF 5γΙ^μ/Η X 3 H υποδόρια, n=6) και στην ομάδα μαρτύρων που δεν πήραν αι- μοποιητικούς αυξητικούς παράγοντες (n=30). Ως τιμές αναφοράς χρησιμοποιήθηκαν οι τιμές που λήφθηκαν από 31 υγιή πρόωρα νεογνά. O ανοσολογικός έλεγχος, που έγινε στην έναρξη της σήμης (ημέρα 0) και την 1η, 3η και 5η ημέρα μετά, περιλάμβανε τον προσδιορισμό του απόλυτου αριθμού των ουδετερόφιλων (ΑΑΟ) στο πε¬ριφερικό αίμα, των επιπέδων G-CSF πλάσματος, της δραστηριότητας της αναπνευστικής έκρηξης (ΔΑΕ) και της επιφανειακής έκφρασης των ,2 ιντεγκρινών (CD11a, CD11b and CD11c) στα ουδετερόφιλα. Αποτελέσματα: Στην έναρξη της σήμης τα νεογνά είχαν χαμηλότερο ΑΑΟ (p=0.036), αυξημένα επίπεδα G-CSF στο πλάσμα (p<0.0001), ελαττωμένη ΔΑΕ (p<0.0001) και ελαττωμένη επιφανειακή έκφραση των CD11a και CD11c (p< 0001 και p<0.0001, αντίστοιχα) συγκριτικά με τα υγιή πρόωρα. Στις επόμενες 5 ημέρες παρατηρήθηκε αύξη¬ση του ΑΑΟ στην ομάδα G-CSF 10γ (p=0.0013) και της ΔΑΕ στις ομάδες G-CSF 10γ και GM-CSF (p=0.013 και p=0.0095, αντίστοιχα). Από τις ,2 ιντεγκρίνες, οι CD11a αυξήθηκαν στις ομάδες μαρτύρων και G-CSF 10γ (p= 0.03 και p=0.002, αντίστοιχα), ενώ οι CD11c αυξήθηκαν στις ομάδες μαρτύρων, G-CSF 10γ και GM-CSF (p= 0.038, p=0.016 και p=0.043, αντίστοιχα). Συμπεράσματα: Η χορήγηση rhG-CSF και rhGM-CSF σε σηπτικά πρόωρα νεογνά αυξάνει τον ΑΑΟ και βελτιώνει τις διαταραχές της αναπνευστικής έκρηξης και της επιφανεια¬κής έκφρασης των μορίων προσκόλλησης.

Διαβάστε περισσότερα »

Πονος και η αντιμετώπιση του στη νεογνική ηλικία

Μέχρι πρόσφατα, o πόνος στη νεογνική ηλικία είχε αγνοηδεί η δεν αντιμετωπιζόταν ικανοποιητι¬κά. Ωστόσο, ένας συνεχώς αυξανόμενος όγκος δεδομένων υποδεικνύει ότι τα νεογνά, ακόμη και τα πρόωρα, είναι ικανά από άπομη φυσιολογίας και ανατομικής να αντιλαμβάνονται τον πόνο και να αντιδρούν επαρκώς σ' αυτόν. Επιπλέον, η συνεχής έκθεση σε διάφορα επώδυνα ερεθίσματα, όπως συμβαίνει κατά τη διάρκεια της νοσηλείας στις σύγχρονες μονάδες εντατικής νοσηλείας, έχει συσχετιστεί με δυσμενείς συνέπειες, βραχυπρόθε¬σμες και μακροπρόθεσμες. Η πρόοδος που σημειώθηκε τα τελευταία χρόνια στην έρευνα για τον πόνο και τη σημασία του στα νεογνά έχει τροποποιήσει τη στάση των νεογνολόγων και τις πρακτικές που ακολουθούνται. Έτσι, παρά το γεγονός ότι η κλινική εκτίμηση του πόνου στη νεογνική ηλικία παραμένει δύσκολη, χρησιμοποι¬ούνται πλέον διάφορες φαρμακευτικές και μη παρεμβάσεις για την πρόλημη και αντιμετώπισή του. Τα αναλγη¬τικά και κατασταλτικά φάρμακα, και κυρίως τα οπιοειδή, αποτελούν τον κυριότερο τρόπο αντιμετώπισης του πόνου που συνοδεύει τους διάφορους επώδυνους χειρισμούς. Ωστόσο, οι μη φαρμακευτικές παρεμβάσεις απο¬τελούν, επίσης, σημαντικούς εναλλακτικούς τρόπους μείωσης της δυσφορίας και του stress, ιδιαίτερα στα πρό¬ωρα νεογνά.

Διαβάστε περισσότερα »

Συχνότητα της θρομβοκυττάρωσης στις οξείες λοιμώξεις της παιδικής ηλικίας

Με την ευρεία χρήση των αυτόματων αιματολογικών αναλυτών και την καδιέρωση του ελέγχου των δρομβοκυττάρων, προέκυμε ότι η δρομβοκυττάρωση (ΘΚ) αποτελεί συχνό εύρημα κατά τη διάρκεια των λοιμώ¬ξεων και άλλων καταστάσεων στην παιδική ηλικία. Σκοπός της μελέτης μας είναι να εκτιμήσουμε τη συχνό¬τητα της δρομβοκυττάρωσης, τις καταστάσεις στις οποίες παρατηρείται και τη διαδρομή της. Υλικό της μελέ¬της απετέλεσαν 4640 παιδιά που νοσηλεύτηκαν στην κλινική μας τα τελευταία 7 χρόνια. Εξαιρέδηκαν ασδε- νείς με χρόνιο νόσημα ή κακοήδεια. Μέδοδοι: Πρόκειται για αναδρομική μελέτη στοιχείων των ασδενών (ηλι¬κία, νόσος, αριδμός αιμοπεταλίων) που καταγράφηκαν και συσχετίσδηκαν. Αναλύδηκαν επίσης χαρακτηριστι¬κοί παράμετροι των αιμοπεταλίων όπως ο μέσος όγκος αιμοπεταλίων (MPV) και εύρος κατανομής των αιμοπε¬ταλίων (PDW). Αποτελέσματα: Αριδμός αιμοπεταλίων >400.000/mm3 σε 892/4640 ασδενείς (19,2%). Τιμές αι¬μοπεταλίων μεταξύ 400.000-500.000/mm3 αντιστοιχούσαν στο 11% των ασδενών, τιμές μεταξύ 500.000- 800.000/mm3 στο 7.9% και τιμές >800.000/mm3 στο 0.6%. Ποσοστό 56.7% των ασδενών με δρομβοκυττάρω¬ση ανήκε στην ήλικιακή ομάδα <2 ετών, 16.6% μεταξύ 2-4 ετών και το 26.6% >4 ετών. Καταστάσεις, στις οποί¬ες παρατηρήδηκε δρομβοκυττάρωση, ήταν λοιμώξεις του αναπνευστικού με ποσοστό 48%, του γαστρεντερικού (17%), και οξείες δηλητηριάσεις (8%). Συμπεράσματα: Η δρομβοκυττάρωση στην παιδική ηλικία είναι δευτερο¬παθής κυρίως σε λοιμώξεις του αναπνευστικού και του γαστρεντερικού συστήματος. Είναι ασυμπτωματική και διαρκεί περίπου 1-4 εβδομάδες.

Διαβάστε περισσότερα »

Μελανίζουσα ακάνθωση στα παιδιά: Περιγραφή 4 περιπτώσεων

Η μελανίζουσα ακάνβωση είναι μία δερματοηάδεια μ οποία αποτελεί κλινικό δείκτη αντίστασης στην ινσουλίνη και υπερινσουλιναιμίας. Παρουσιάζονται οι περιπτώσεις 4 παιδιών που προσήλδαν για έλεγ¬χο παχυσαρκίας ποικίλης αιτιολογίας (υποβυρεοειδισμός, υπογοναδισμός, σιτιογενής, σύνδρομο Cushing). Όλα τα παιδιά εμφάνιζαν κλινικά, εκτός της παχυσαρκίας, μελανίζουσα ακάνβωση και εργαστηριακά υπε- ρινσουλιναιμία. H απώλεια βάρους σώματος οδήγησε σε υποχώρηση της μελανίζουσας ακάνδωσης και της υπερινσουλιναιμίας στα 3 παιδιά τα οποία προσήλδαν για επανέλεγχο.

Διαβάστε περισσότερα »

ΧΧΧ: σύνδρομο τριπλού X. Εμπειρία από 5 κορίτσια

Περιγράφσνται 5 κορίτσια με σύνδρομο τριπλού X. To 1o είχε κλινική εικόνα συνδρόμου Down και 48,XXX,+21 χρωμοσώματα. Το 2 ήταν 24 ετών και είχε δευτεροπαθή αμηνόρροια. Τα άλλα τρία διαπι¬στώθηκαν προγεννητικά με αμνιοκέντηση, η οποία έγινε λόγω προχωρημένης ηλικίας της μητέρας τους. Για το ένα οι γονείς απεφάσισαν τη διακοπή της κύησης, ενώ τα άλλα δυο γεννήθηκαν και είναι φυσιολογικά κορίτσια. Περιγράφεται η κλινική εικόνα και η πρόγνωση του συνδρόμου.

Διαβάστε περισσότερα »

Χρόνια δυσκοιλιότητα της παιδικής ηλικίας: κλινική εκδήλωση αλλεργίας στο λεύκωμα του γάλατος αγελάδας

Κατά το χρονικό διάστημα 1993 ως 1998 μελετήθηκαν 238 ασθενείς, ηλικίας 6 μηνών ως 13 χρονών, με χρόνια δυσκοιλιότητα (μία σκληρή, μεγάλη η σκαβαλοειδης κένωση κάθε 3 ως 15 ημέρες για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των 2 μηνών). Ο σχεδιασμός της μελέτης περιλάμβανε περίοδο 30 ημερών κατά την οποία εφαρμόζονταν υπακτικά και κυτταρινούχος διατροφή. Ανάλογα με την απάντηση στην αρχική δεραπεία, οι ασδενείς χωρίστηκαν στην ομάδα Α: 128 ασδενείς των οποίων οι κενώσεις αποκαταστάδηκαν και στην ομά­δα Β: 110 ασδενείς των οποίων η δυσκοιλιότητα ήταν ανδεκτική. Οι ασδενείς της ομάδας Β υποβλήδηκαν σε έλεγχο σωματικής ανάπτυξης και αλλεργίας(απόλυτος αριδμός ηωσινοφίλων στο περιφερικό αίμα, ανοσοσφαιρίνη Ε και αντισώματα τύπου IgE σε τροφικά αντιγόνα), δίαιτα αποκλεισμού του γάλατος αγελάδας(ΓΑ) επί 30 ημέρες και πρόκληση με ΓΑ επί άλλες 30 ημέρες. Ποσοστό 85% της ομάδας Β είχαν ατομικό και οικογενεια­κό ιστορικό αλλεργίας ή και δυσκοιλιότητας, περιφερική ηωσινοφιλία, υμηλή IgE και δετικά αντισώματα στο γάλα (σε αντίδεση με 16% της ομάδας Α). Σε διατροφή αποκλεισμού του ΓΑ, οι κενώσεις των ασθενών αυτών αποκαταστάδηκαν σε μία σχηματισμένη ανά 2 τουλάχιστον ημέρες. Ποσοστό 15% της ομάδας Β είχαν στασιμότητα σωματικού βάρους, το οποίο αποκαταστάδηκε με τη δίαιτα αποκλεισμού του ΓΑ. Συμπέρασμα:η δυσκοιλιότητα αποτελεί συχνή εκδήλωση αλλεργίας στο ΓΑ. Η σύγχρονη παρουσία αλλεργικών συμπτωμάτων στο ατομικό ή οικογενειακό ιστορικό ενισχύει τη διάγνωση.

Διαβάστε περισσότερα »

Γονιδιακή προσέγγιση στους συμπαγείς όγκους της παιδικής ηλικίας

Γονιδιακές μεταβολές σχετίζονται με όλα τα στάδια της ογκογένεσης. Ειδικότερα στους συμπαγείς όγκους που εμφανίζονται στην παιδική ηλικία έχουν εντοπισδεί μεταλλάξεις και χρωμοσωμικές μεταδέσεις, οι οποίες αποτελούν είτε αττιολογικούς είτε προδιαδεσικούς παράγοντες για τη δημιουργία τους. Στο νεφροβλά- στωμα η όγκο του Wilms' απενεργοποιείται το γονίδιο WT1 στο χρωμόσωμα 11 στη πλειομηφία των οικογενών περιπτώσεων, αλλά και σε μικρό ποσοστό σποραδικών μορφών. Επίσης, χρωμοσωμικές ανωμαλίες στα χρωμο-σώματα 1, 16 και 7 σχετίζονται με τη δημιουργία αυτού του όγκου. Στο νευροβλάστωμα συχνά παρατηρείται ανευπλοειδία του DNA του όγκου και ενίσχυση του ογκογονιδίου N-myc. Η μεταβολές αυτές σχετίζονται με δυ¬σμενή πρόγνωση. Το κυμελιδοειδές ραβδομυοσάρκωμα χαρακτηρίζεται σε μεγάλο ποσοστό από τη χρωμοσωμι- κη μετάδεση t(2;13)(q35;q14) που οδηγεί σε σύντηξη των γονιδίων PAX3-FKHR. Στο οστεοσάρκωμα έχουν βρε¬θεί πολλές χρωμοσωμικές ανωμαλίες, αλλά καμία με σταθερή συχνότητα εμφάνισης, ενώ στο 90% των περιπτώ¬σεων του σαρκώματος Ewing, υπάρχουν μεταβολές στη θέση 22q21, με συχνότερη μετάθεση την t(11;22) (q24;q12). Οι γονιδιακές πληροφορίες που παρέχονται με την εξέλιξη της μοριακής γενετικής, διευκολύνουν την ακριβή διάγνωση, αλλά και την πρόγνωση. Οι χιμαιρικές πρωτεΐνες που προέρχονται από μεταθέσεις, αλλά και τα προϊόντα των ογκογονιδίων και ογκοκατασταλτικών γονιδίων που συνέχεια ανακαλύπτονται, μπορεί να αποτελέσουν νέους στόχους φαρμακολογικής παρέμβασης, αλλά και γονιδιακης θεραπείας στο μέλλον.

Διαβάστε περισσότερα »

Νεογνική μη κετωτική υπεργλυκιναιμία μιμούμενη συγγενές μυασθενικό σύνδρομο

Περιγράφεται τελειόμηνο νεογνό κορίτσι, το οποίο παρουσίασε βαριά γενικευμένη υποτονία το 3ο 24ωρο ζωής και αρχικά διαγνώσδηκε ότι είχε βλάβη στη νευρομυϊκή σύναρη. Η αρχική διάγνωση στηρίχτηκε στη δετική απάντηση στη δοκιμασία νεοστιγμίνης και στην παδολογική δοκιμασία επαναλαμβανόμενης διέγερ¬σης νεύρων. Η δεραπευτική συνέχιση της νεοστιγμίνης έδωσε την εντύπωση ότι συνέβαλε στην παρατρρηδείσα δεαματική βελτίωση της υποτονίας. Σε ηλικια δύο μηνών το βρέφος εμφάνισε τυπική εικόνα ΜΚΥ με παράλλη¬λη ανεύρεση υρηλών επιπέδων γλυκίνης στο πλάσμα και στο ΕΝΥ και διαγνωστική για ΜΚΥ σχέση γλυκίνης ΕΝΥ: γλυκίνης πλάσματος (0,13). Οι σπασμοί παρήλδαν μόνο μετά χορήγηση κεταμίνης παρεντερικά. Η κατά¬σταση του νεογνού βέλτιώδηκε προοδευτικά και σε ηλικία 3,5 μηνών εξήλδε με ήπια ρυχοκινητική καδυστέρη- ση. Συζητείται η σημασία της δοκιμασίας νεοστιγμίνης και της δοκιμασίας επαναλαμβανόμενης διέγερσης των νεύρων σε νεογνό με υποτονία.

Διαβάστε περισσότερα »
Scroll To Top