Μη χασετε
Αρχική / Author Archives: jin0x (page 10)

Author Archives: jin0x

Feed Subscription

Επικείμενη πανδημία γρίπης και αντιγριπικός εμβολιασμός

O κίνδυνος για επικείμενη πανδημία γρίπης είναι υπαρκτός. Δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς θα συμβεί. Οι ειδικοί πιστεύουν ότι θα είναι στο εγ­γύς μέλλον. Δεν είναι γνωστό το στέλεχος του ιού της γρίπης που θα προκαλέσει την πανδημία (το πανδημικό στέλεχος). Οι ειδικοί θεωρούν πολύ πιθανό να είναι ένα από τα στελέχη της γρίπης των πτηνών κάποια παραλλαγή του. Γεγονός είναι ότι ο ιός της γρίπης των πτηνών αλλάζει συνεχώς και μεταλλάξεις που θα τον καταστήσουν πιο συμ­βατό με την προσβολή του ανθρώπου είναι πιθανό να συμβούν ανά πάσα στιγμή.Το άρθρο αυτό έχει σκοπό να ενημερώσει τους αναγνώστες για τη θέση των ειδικών —και συγκεκριμένα των παιδιάτρων ως προς τη συμ­βολή τους στην προετοιμασία κατά της πανδημίας κυρίως σ’ ότι αφορά τον αντιγριπικό εμβολιασμό.

Διαβάστε περισσότερα »

Δίδελφυς μήτρα, απόφραξη ημικόλπου και σύστοιχη νεφρική αγενεσία

Οι συγγενείς ανωμαλίες των γεννητικών οργάνων τον δήλεος είναι σχετικά σπάνιες. Ως δίδελφυς μήτρα ορίζεται ο διαχωρισμός της μήτρας σε δύο κέρατα, δύο τράχηλους και διπλό κόλπο. Η συγγενής αυτή ανωμαλία είναι αποτέλεσμα της ατελούς συνένωσης των ουραίων τμημάτων των πόρων του Muller και συνοδεύεται σχεδόν πάντα από αγενεσία του σύστοιχου νεφρού λόγω διαταραχής στο σχηματισμό του μεσο- νεφρικού πόρου και της καταβολής του ουρητήρα.. Οι σύγχρονες απεικονιστικές μέθοδοι, και ιδίως η μαγνητική τομογραφία, επιτρέπουν την ακριβή απεικόνιση της ανατομίας των ανωμαλιών αυτών και συμβάλ­λουν στην κατάλληλη θεραπευτική αντιμετώπιση με απώτερο στόχο την κατά το δυνατό διατήρηση της ανα­παραγωγικής ικανότητας. Η πρόγνωση της δίδέλφους μήτρας είναι καλή εφόσον γίνει έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία. Παρουσιάζεται περίπτωση κοριτσιού 12 ετών με δίδελφυ μήτρα, αιματόκολπο αριστερά λόγω άτρητου ημίκολπου, και αγενεσία του αριστερού νεφρού. Η ασθενής υπεβλήθη σε κολποσκοπική παροχέτευ­ση του αιματόκολπου στο άτρητο ημιμόριο και εκτομή του κολπικού διαφράγματος. Η μετεγχειρητική της πορεία ήταν καλή και χωρίς επιπλοκές, λόγω της έγκαιρης διάγνωσης και αντιμετώπισης.

Διαβάστε περισσότερα »

Πάρεση προσωπικού νεύρου: μια σπάνια επιπλοκή της νόσου Kawasaki

Παρουσιάζεται περίπτωση νόσου Kawasaki σε αγόρι ηλικίας 11 μηνών, με ασυνήβη βαριά και παρατεταμένη κλινική εικόνα, που στην πορεία παρουσίασε πάρεση προσωπικού, περιφερικού τύπου. Η πά¬ρεση προσωπικού αναφέρεται στην διεθνή βιβλιογραφία σαν μια σπάνια κλινική εκδήλωση της νόσου και έχει αποδοθεί σε αγγειίτιδα του προσωπικού νεύρου ενώ συσχετίζεται με τη βαρύτητα της κλινικής εικόνας και των επιπλοκών της νόσου στα στεφανιαία αγγεία.

Διαβάστε περισσότερα »

Γιγαντιαία προγεννητική υδρονέφρωση

Η γιγαντιαία προγεννητική υδρονέφρωση είναι ιδιαίτερα σπάνια. Λόγω της σπανιότητας αυτής, περιγράφεται περίπτωση αγοριού, ηλικίας 3,5 χρονών σήμερα, που παρακολουθείται από το τακτικό νεφρο­λογικό ιατρείο της Β' Παιδιατρικής Κλινικής του Α.Π.Θ. (Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ), από ηλικίας 10 ημερών, διό­τι προγεννητικά διαγνώστηκε γιγαντιαία υδρονέφρωση αριστερά (ΑΡ). Σε ηλικία 4 μηνών έγινε μυελοπλα­στική ΑΡ κατά Hynes-Anderson. Τότε η προσθιοπίσθια διάμετρος της ΑΡ πυέλου ήταν 140 mm και η συμ­μετοχή του ΑΡ νεφρού στο GFR ήταν 34%. Το παιδί παραμένει μέχρι σήμερα σε άριστη γενική κατάσταση με πλήρη αποκατάσταση της νεφρικής λειτουργίας.

Διαβάστε περισσότερα »

Νοσήματα της μητέρας και θηλασμός

Τα νοσήματα της μητέρας μπορεί να επηρεάσουν το βηλασμό και αντίστροφα η κύηση και ο θηλασμός μπορεί να επηρεάσουν την κατάσταση της μητέρας επιδεινώνοντας ή βελτιώνοντάς την. Οι ειδικές λοιμώξεις της μητέρας μπορεί να μεταδοθούν με το γάλα. Τα συστηματικά νοσήματα χρειάζονται καλή γνώ­ση της παιδογένειας των και των φαρμάκων που χορηγούνται σ’ αυτά. Τα νοσήματα αυτά είναι: νοσήματα θυρεοειδούς, σακχαρώδης διαβήτης, αλλεργία, άσθμα, υπέρταση και καρδιακή νόσος, επιλημία και αυτοάνοσα νοσήματα. Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται στα αυτοάνοσα νοσήματα, διότι είναι σοβαρά και τα ανοσοκατασταλτικά φάρμακα που χορηγούνται σ’ αυτά έχουν σοβαρές παρενέργειες. Για την αντιμετώπιση όλων αυτών των καταστάσεων χρειάζεται συνεργασία μεταξύ ιατρών άλλων ειδικοτήτων, μαιευτήρων και παι­διάτρων.

Διαβάστε περισσότερα »

Νεότερες απόψεις για το μεταβολισμό του σιδήρου

O σίδηρος είναι ιχνοστοιχείο ζωτικής σημασίας λόγω της συμμέτοχης τον σε μεγάλο αριδμό βιο­λογικών αντιδράσεων. Ο ανθρώπινος οργανισμός είναι εξοπλισμένος με πρωτεΐνες ειδικά σχεδιασμένες για την πρόσληψη, αποβολή και αποθήκευσή του ώστε να διατηρείται η ενδοκυττάρια δεξαμενή του σε ικανο­ποιητικά επίπεδα. Ποσοτικές και ποιοτικές διαταραχές των πρωτεϊνών αυτών μπορεί να οδηγήσουν σε ανε­πάρκεια ή υπερφόρτωση με σίδηρο με όλες τις κλινικές συνέπειες. Η hepcidin (επσιδίνη), ένα μικρό πεπτί­διο που παράγεται αποκλειστικά στο ήπαρ, είναι πιθανότατα ο κύριος ρυθμιστής όλων των πρωτεϊνών που σχετίζονται με το μεταβολισμό του σιδήρου. Οι κύριοι κυτταρικοί στόχοι της επισιδίνης είναι τα εντεροκύτ­ταρα της μηκτροειδούς παρυφής, τα μακροφάγα του δικτυοενδοθηλιακού συστήματος και τα ηπατοκύτταρα.. Η ανακάλυψη της ρυθμιστικής αυτής ορμόνης βοήθησε στην ερμηνεία παθολογικών καταστάσεων όπως η κληρονομική αιμοχρωμάτωση, η αναιμία χρόνιας νόσου και οι αναιμίες με υπερφόρτωση σιδήρου.

Διαβάστε περισσότερα »

Συσχετισμός των πολυμορφισμών του γονιδίου της αντιπονεκτίνης με τα επίπεδά της και την αντίσταση στην ινσουλίνη σε Ελληνόπουλα με παχυσαρκία

Η αντιπονεκτίνη είναι μια λιποκυτταροκίνη με αντιδιαβητικές ιδιότητες. Σκοπός: η διερεύνηση της παρουσίας των πολυμορφισμών οφειλόμενων σε αντικατάσταση μιας βάσης (SNPs), 45T>G και 276G>T στο γονίδιο της αντιπονεκτίνης σε παχύσαρκα Ελληνόπουλα και ο συσχετισμός τους με την αντιπονεκτίνη και την αντίσταση στην ινσουλίνη. Μέθοδοι: 48 παχύσαρκα παιδιά και έφηβοι (28 θ), με δείκτη μάζας σώ ματος >95η Εθ για την ηλικία και το φύλο και εύρος ηλικίας: 3,58-16,25 έτη, υποβλήθηκαν σε από του στό¬ματος δοκιμασία ανοχής στη γλυκόζη και μέτρηση της αντιπονεκτίνης ορού (ELISA). Η αντίσταση στην ιν¬σουλίνη εκτιμηθηκε με τους δείκτες: HOMA-IR, περιοχή κάτω από την καμπύλη για την ινσουλίνη και WBISI. Οι πολυμορφισμοί μελετήθηκαν με τη μέθοδο PCR (Polymerase Chain Reaction) και RFLP (Restriction Fragment Length Polymorphism). Αποτελέσματα: Βρέθηκαν οι εξής γονότυποι: 45T/T σε 33/48 (69%), 45T/G σε 13/48 (27%) και 45G/G σε 2/48 (4%) και για 276G/G σε 17/41(41%), 276G/T σε 21/41(51%) και 276T/T σε 3/41 (8%). Όλοι οι γονότυποι ήταν σε ισορροπία Hardy-Weinberg. Σε σύγκριση με το γονότυπο 45T/T, ένα ή δύο G-αλλήλια στη θέση +45 δε συσχετίζονταν με ινσουλινοαντίσταση ή χαμηλότερα επίπεδα αντιπονεκτίνης (8,03±4,96 έναντι 10,11±6,19 mg/ml). Σε σύγκριση με τον γονότυπο 276G/G, ένα ή δύο Τ-αλλήλια στη θέση +276 συσχετίζονταν με μειωμένο κίνδυνο για ινσουλινοαντίσταση (OR=3,05, 95 CI: 1,2384-11,13) αλλά όχι με σημαντικά υμηλότερα επίπεδα αντιπονεκτίνης (7,77±5,65 έναντι 9,73±5,19 mg/ml). Ο απλότυπος TG/X σχετί¬ζονταν με χαμηλότερα επίπεδα αντιπονεκτίνης. Συμπεράσματα: Οι πολυμορφισμοί SNP45T>G, SNP276G>T εί¬ναι συχνοί σε παχύσαρκα Ελληνόπουλα αλλά δε συσχετίζονται με διαφορές στα ανθρωπομετρικά και μεταβο- λικά χαρακτηριστικά ή στα επίπεδα αντιπονεκτίνης. Ο πολυμορφισμός SNP276G>T συσχετίζεται με χαμη¬λότερο κίνδυνο για ινσουλινοαντίσταση. Η μελέτη των πολυμορφισμών αυτών σε παχύσαρκα Ελληνόπουλα μπορεί να δώσει πληροφορίες για τον κίνδυνο ανάπτυξης αντίστασης στην ινσουλίνη.

Διαβάστε περισσότερα »

Μελέτη και αξιολόγηση της έκφρασης του MDR1 γονιδίου στην παιδική οξεία λευχαιμία

Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η μελέτη της γονιδιακής έκφρασης μεταγραφημάτων (mRNA) του MDR1 γονιδίου σε παιδιά με ΟΛΛ και η συσχέτιση των επιπέδων έκφρασης του με τους καθιε­ρωμένους προγνωστικούς παράγοντες, την ανταπόκριση στη χημειοθεραπεία ή την εμφάνιση πρώιμης υπο­τροπής. Υλικό και μέθοδος: Μελετήθηκαν συνολικά 49 παιδιά, 23 κορίτσια και 26 αγόρια, διάμεσης ηλι­κίας 5,5 έτη (εύρος: 15μηνών έως 12,5 ετών) με ΟΛΛ που έλαβαν το χημειοθεραπευτικό πρωτόκολλο BFM95. Την ομάδα ελέγχου αποτέλεσαν 7 παιδιά τα οποία υποβλήθηκαν σε διαγνωστική οστεομυελική βιομία που απέβει φυσιολογική. Η έκφραση του mRNA του MDR1 γονιδίου και της β-ακτίνης ως εσωτερικός μάρτυρας μελετήθηκε σε μονοπύρηνα κύτταρα του μυελού με την αντίστροφης-τρανσκριπτάσης αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης (RT-PCR) και κατάλληλους εκκινητές. Ως δείκτης έκφρασης (ΔΕ) των MDR-γονιδίων ορίστηκε το πηλίκο της έντασης του DNA του MDR1 γονιδίου προς αυτό της β-ακτίνης. Αποτελέσματα: Υμηλός ΔΕ για το MDR1 γονίδιο βρέθηκε σε 18 (36,7%) ασθενείς. Η έκφραση του MDR1 γονιδίου ήταν στατιστικώς σημα­ντικά υμηλότερη στους ασθενείς της μελέτης μας σε σχέση με την ομάδα ελέγχου. Οι ασθενείς με υμηλό ΔΕ για το MDR1 γονίδιο είχαν στατιστικώς σημαντικά δυσμενέστερη πρόγνωση σε σχέση με αυτούς με χαμηλό ΔΕ [Ποσοστό ελεύθερης νόσου επιβίωσης 86,67% και 55,56%, αντίστοιχα (p log rank:0,03)]. Σημαντικά υμη- λότερος ΔΕ βρέθηκε κατά την υποτροπή της νόσου σε σχέση με τον ΔΕ κατά τη διάγνωση σε 4 ζεύγη δειγ­μάτων που μελετήθηκαν τόσο κατά τη διάγνωση όσο κια κατά την υποτροπή. Η υμηλή έκφραση του MDR1 γονιδίου δε σχετιζόταν με τον αριθμό των λευκών αιμοσφαιρίων, τον ανοσοφαινότυπο, την ανταπόκριση στη χορήγηση πρεδνιζόνης και την κατάταξη σε ομάδες κινδύνου κατά NCI. Επιπλέον, οι ασθενείς με υμηλό ΔΕ για το MDR1 γονίδιο είχαν 3,34 φορές υμηλότερο σχετικό κίνδυνο να εμφανίσουν υποτροπή ή μη επίτευξη ύφεσης. Συμπεράσματα: Η έκφραση του MDR1 γονιδίου αποτελεί ένα βιολογικό δείκτη που βοηθά στην εκτί­μηση του κινδύνου θεραπευτικής αποτυχίας και είναι χρήσιμο να συνεκτιμάται μαζί με τους υπόλοιπους προγνωστικούς παράγοντες.

Διαβάστε περισσότερα »

Επίδραση της προγεννητικής χορήγησης βηταμεθαζόνης στις πρώιμες και απώτερες νευρολογικές επιπλοκές της προωρότητας

Η προγεννητική χορήγηση γλνκοκορτικοειδών (ΓΚ) έχει πλέον καβιερωβεί ως παρέμβαση ρουτί¬νας για την πρόλημη του συνδρόμου αναπνευστικής δυσχέρειας των προώρων. Ωστόσο, απασχολεί το ενδε¬χόμενο ανεπιδύμητων δράσεων στη νευροανάπτυξη. Σκοπός. Η διερεύνηση της επίδρασης της προγεννητι¬κής χορήγησης βηταμεδαζόνης (ΒΜ) στις πρώιμες και απώτερες νευρολογικές επιπλοκές της προωρότητας. Ασδενείς - Μέδοδοι. Μελετήδηκαν προγραμματισμένα 670 πρόωρα νεογνά με ΗΚ<35 εβδομάδων που νο- σηλεύδηκαν σε ΜΕΝΝ στην τριετία 2004-2006. Ταξινομήδηκαν στην ομάδα ΒΜ (ν=407), που πήρε μονήρη συνεδρία ΒΜ, και στην ομάδα μαρτύρων (ν=263), χωρίς προγεννητικά ΓΚ. Καταγράφονταν τα περιγεννητι- κά και νεογνικά προβλήματα και γινόταν υπερηχογράφημα εγκεφάλου και νευροαναπτυξιακή εξέταση κα¬τά τη νοσηλεία και μέχρι τον 18ο-24ο μήνα παρακολούδησης. Αποτελέσματα. Τα νεογνά της ομάδας ΒΜ πα¬ρουσίασαν σημαντικά μικρότερη συχνότητα των εγκεφαλικών αιμορραγιών οποιουδήποτε βαδμού (p= 0,0016, RR=0,50, CI=0,47 - 0,51), εγκεφαλικών αιμορραγιών ΙΙΙου-ΐνου βαδμού (p=0,002, RR=0,47, CI= 0,29-0,76) και δνησιμότητα (p=0,012). Δεν υπήρχε διαφορά στη συχνότητα εμφάνισης κοιλιακής διάτασης, περικοιλιακής λευκομαλάκυνσης, περικοιλιακού εμφράκτου και σοβαρής αμφιβληστροειδοπάδειας της προ¬ωρότητας. Η συχνότητα εγκεφαλικής παράλυσης (3% στην ομάδα ΒΜ και 2% στους μάρτυρες) και ηπιότε¬ρων νευρολογικών υπολειμμάτων δεν διέφερε σημαντικά. Περαιτέρω ανάλυση που περιλάμβανε μόνο τις μο¬νήρεις κυήσεις δεν διαφοροποίησε τα αποτελέσματα. Συμπεράσματα. Η προγεννητική χορήγηση μονήρους συνεδρίας ΒΜ ελαττώνει τη δνησιμότητα και τη συχνότητα της εγκεφαλικής αιμορραγίας, χωρίς να επηρε¬άζει σημαντικά τη νευρολογική έκβαση σε διορδωμένη ηλικία 18-24 μηνών.

Διαβάστε περισσότερα »

Συγγενής υποθυρεοειδισμός και κεντρικό νευρικό σύστημα

O συγγενής υποθυρεοειδισμός (ΣΥ) υπήρξε μία από τις συχνότερες αιτίες νοητικής υστέρησης στο πρόσφατο παρελθόν. O ρόλος των θυρεοειδικών ορμονών (Τ3, Τ4) στην ανάπτυξη του εγκεφάλου είναι ιδιαί­τερα σημαντικός, κυρίως σε ό,τι αφορά τη μετανάστευση των κυττάρων και το σχηματισμό των στρωμάτων, τη συναπτογένεση και τη μυελίνωση. Τα κλασσικά σημεία και συμπτώματα του ΣΥ δεν είναι συνήθως ορατά αμέ­σως μετά τη γέννηση, αλλά αναπτύσσονται προοδευτικά τις πρώτες εβδομάδες της ζωής, και συνεπώς, η κλι­νική διάγνωση δεν είναι πάντα εύκολη και μπορεί να καθυστερήσει, οδηγώντας σε μη αναστρέμιμη νοητικη υστέρηση. Η εφαρμογή του προγράμματος ανίχνευσης (screening test) στις περισσότερες χώρες του κόσμου εί­χε ως αποτέλεσμα την πρώιμη διάγνωση και έγκαιρη έναρξη θεραπείας υποκατάστασης με θυροξίνη, οδηγώ­ντας σε σαφή και σημαντική βελτίωση της νοητικής ανάπτυξης των παιδιών με ΣΥ. Ωστόσο, παρά την πρωιμότερη διάγνωση και θεραπεία, στα παιδιά με ΣΥ παραμένει ο κίνδυνος να εμφανίσουν ήπιες νοητικές και μυικοκινητικές διαταραχές.

Διαβάστε περισσότερα »
Scroll To Top