Μη χασετε

Αρχείο άρθρων

Συστροφή υδατίδας κύστης του όρχι (Morgagni) Εγχειρητική ή συντηρητική θεραπεία;

Η κύστη του όρχεως γνωστή και ως νδατίδα κύστη περιγράφηκε από τον Morgagni το 1761. Υπάρχει στο 92% των αρρένων και αποτελεί υπόλειμμα του πόρου του Muller. Η συστροφή της υδατίδας κύστης του όρχεως είναι η πιο συχνή αιτία οξέος ημιόσχεου στην παιδική ηλικία. Με την παρούσα εργασία διε- ρευνήσαμε εάν η εγχειρητική δεραπεία, υπερτερεί της συντηρητικής σε περιπτώσεις ανατροφής της κύστεως Morgagni. Υλικό-Μέδοδος: Ανασκοπήσαμε όλους τους φακέλους των παιδιών με οξύ ημιόσχεο (εκτός των νεογνών) που νοσηλεύτηκαν στην κλινική μας κατά το χρονικό διάστημα 2001-2002. Βρέθηκε ότι νοσηλεύτηκαν 97 παιδιά με οξύ ημιόσχεο. Εξ αυτών τα 69 ύστερα από κλινικό και εργαστηριακό έλεγχο διαπιστώθηκε ότι έπασχαν από συστροφή κύστης του Morgagni. Από τα υπόλοιπα 28, τα 18 είχαν συστροφή όρχεως, τα 6 ορχεο- επιδιδυμίτιδα και τα 4 ιδιοπαθές οίδημα του οσχέου, τα οποία και χειρουργήδηκαν. Αποτελέσματα: Από τα 69 παιδιά με διάγνωση συστροφή κύστης Morgagni, τα 22 χειρουργηδηκαν και αφαιρέθηκε η κύστη (Α Ομάδα) ενώ στα υπόλοιπα 47 εφαρμόστηκε συντηρητική θεραπεία (Β Ομάδα). Ο χρόνος παραμονής στο νοσοκομείο ήταν για την Α Ομάδα 1-3 ημέρες και για την Β Ομάδα 0-2 ημέρες. Συμπέρασμα: Από τα αποτελέσματα της μελέτης μας προκύπτει ότι υπό ορισμένες προϋποθέσεις μπορούμε να ακολουθήσουμε την συντηρητική αγωγή στη θεραπεία της συστραφείσας κύστης Morgagni, πρακτική που εφαρμόζουμε στην κλινική μας.

Διαβάστε περισσότερα »

H εντεροκολίτιδα στα παιδιά με συγγενές μεγάκολο: συχνότητα, πρόγνωση και αντιμετώπιση

H θνητότητα από εντεροκολίτιδα στα παιδιά με συγγενές μεγάκολο έχει μειωθεί θεαματικά τα τελευταία χρόνια. Παρ’ όλα αυτά η σοβαρή αυτή επιπλοκή εξακολουθεί να αποτελεί την κυριότερη αιτία νο­σηρότητας και θνητότητας πριν και μετά την χειρουργική αποκατάσταση του μεγακόλου. Σκοπός της μελέ­της μας είναι να αναλύσουμε την συχνότητα, να μελετήσουμε την πρόγνωση, και να παρουσιάσουμε τους τρόπους της αντιμετώπισης της νόσου του Hirschprung με εντεροκολίτιδα. Υλικό-Μέδοδος: Κατά το χρο­νικό διάστημα 1978-2000 αντιμετωπίσθηκαν στην Κλινική μας 57 παιδιά με συγγενές μεγάκολο, ηλικίας 1 μηνάς έως 12 ετών. Από αυτά, 45 (79%) ήταν αγόρια και 12 (21%) κορίτσια. Λγαγγλιακό τμήμα του ορθοσιγμοειδούς είχαν 46 (80%), του παχέος εντέρου (long segment) 9 (16%) και 2 (4%) ολικό αγαγγλιακό μεγά­κολο. Από το σύνολο των 57 ασθενών, οι 17 εμφάνισαν εντεροκολίτιδα. Ανάλογα με την εκδήλωση των συ­μπτωμάτων διακρίναμε τρεις βαθμούς βαρύτητας της νόσου. Ήπια, μέση και βαρεία (I, II, III). Αποτελέσματα: Τα 17 παιδιά που παρουσίασαν εντεροκολίτιδα αποτελούσαν το 1/3 του συνόλου των παιδιών με μεγάκολο και τα 10 (59%) ήταν αγόρια, ενώ τα 7 (41%) ήταν κορίτσια. H ηλικία τους κυμαινόταν από 1 μη­νάς έως 8 ετών. Όλοι οι ασθενείς εμφάνισαν μετεωρισμό και οι 12 (70%) από αυτούς εκρηκτικές διάρροιες. Σύμφωνα με τον βαθμό της βαρύτητας της εντεροκολίτιδας, τα 6 (36%) είχαν ήπια μορφή (βαθμός I) τα 8 (47%) μέση (βαθμός II) και τα 3 (17%) βαρεία (βαθμός III). Σε σχέση με τον χρόνο της τελικής εγχειρητικής αποκατάστασης, τα 7 (41%) την εμφάνισαν προεγχειρητικά, τα 8 (47%) μετεγχειρητικά, ενώ 2 (12%) παιδιά και προεγχειρητικά και μετεγχειρητικά. Ανάλογα με το μήκος του αγαγγλιακού τμήματος, στα 11 (64%) εντοπίζονταν στο ορθοσιγμοειδές, στα 4 (24%) επεκτεινόταν σε μεγαλύτερο τμήμα του παχέος εντέρου και τα 2 (12%) είχαν ολικό αγαγγλιακό μεγάκολο. Για όλα τα περιστατικά, η αρχική θεραπεία εκλογής ήταν συντη­ρητική και μόνο σε 4 έγινε επείγουσα κολοστομία λόγω επιδείνωσης της κατάστασης. Ένας από τους ασθε­νείς παρουσίασε βαρείας μορφής εντεροκολίτιδα προεγχειρητικά και στη συνέχεια απεβίωσε, καθώς επίσης και ένας άλλος, ο οποίος εμφάνισε εντεροκολίτιδα μετεγχειρητικά. Συμπέρασμα: Η πιθανότητα εμφάνισης εντεροκολίτιδας σε παιδιά που πάσχουν από συγγενές μεγάκολο είναι μεγάλη, αλλά μειώνεται όταν διαγνω- στεί το μεγάκολο έγκαιρα και αρχίζει η αντιμετώπισή του. Η συχνότητα και η βαρύτητα της εντεροκολίτιδας είναι ανάλογη με το μήκος του αγαγγλιακού τμήματος του εντέρου. Κάθε εκρηκτική διάρροια σε παιδιά με μεγάκολο πρέπει να αντιμετωπίζεται ως αρχόμενη εντεροκολίτιδα και να θεραπεύεται κατάλληλα.

Διαβάστε περισσότερα »

Αντιμετώπιση της ατρησίας του οισοφάγου με μεγάλη απόσταση των κολοβωμάτων Εμπειρία από την πρωτοπαθή τελικοτελική αναστόμωση με μεγάλη τάση

Η ατρησία του οισοφάγου με μεγάλη απόσταση των κολοβωμάτων είναι ένα πάρα πο­λύ δύσκολο πρόβλημα. Για την αντιμετώπιση του έχουν προταθεί και εφαρμοσθεί διάφορες εγχειρητικές μέ­θοδοι που παρουσιάζουν πρώιμες και όμιμες επιπλοκές. Με την μελέτη μας αυτή θέλουμε να καταθέσουμε την εμπειρία μας στην αντιμετώπιση αυτών των περιστατικών, να παρουσιάσουμε τα αποτελέσματα από την πρωτοπαθή αναστόμωση των κολοβωμάτων με μεγάλη απόσταση και τάση και να τα συγκρίνουμε με τα απο­τελέσματα άλλων μεθόδων. Υλικό - Μέθοδος. Σε χρονικό διάστημα 22 ετών (1978-2000) χειρουργήθηκαν στην Κλινική μας 153 ασθενείς με ατρησία οισοφάγου. Σε 19 περιπτώσεις μετά την απολίνωση του τραχειο- οισοφαγικού συριγγίου και την πλήρη κινητοποίηση των κολοβωμάτων του οισοφάγου, η απόσταση μεταξύ αυτών ήταν μεγάλη (μεγαλύτερη από 2 εκατ.). Στους 13 από αυτούς τους ασθενείς έγινε πρωτοπαθής τελικοτελική αναστόμωση υπό μεγάλη τάση. Στους υπόλοιπους 6 έγινε, σε δεύτερο χρόνο, αποκατάσταση του οισοφάγου με μετάθεση ανάστροφου γαστρικού κρημνού διότι η πρωτοπαθής αναστόμωση ήταν αδύνατος. Αποτελέσματα. Σε όλους τους ασθενείς μας με τελικο-τελική αναστόμωση παρουσιάσδηκε μετεγχειρητικά διαφυγή από την αναστόμωση η οποία αντιμετωπίσθηκε συντηρητικά με επιτυχία καθώς και στένωση του αυλού του οισοφάγου στο σημείο της αναστόμωσης, που αντιμετωπίσθηκε επιτυχώς με διαστολές. Συμπέ­ρασμα. Από την ανωτέρω εμπειρία μας συμπεραίνουμε ότι πάντοτε πρέπει να επιχειρείται τελικοτελική αναστόμωση στην ατρησία του οισοφάγου με τραχειοοισοφαγικό συρίγγιο και μεγάλη απόσταση των κολο­βωμάτων, διότι οι τυχόν επιπλοκές που παρουσιάζονται όπως η διαφυγή, η στένωση και η γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση είναι αναμενόμενες και αντιμετωπίσιμες.

Διαβάστε περισσότερα »

Ετερόπλευρος πολυορχιδισμός σε αμφοτερόπλευρη κρυψορχία: παρουσίαση δύο περιστατικών

Ο πολυορχιδισμός σε συνδυασμό με κρυμορχία είναι μια πάρα πολύ σπάνια συγγενής ανωμα¬λία χωρίς απόλυτα ξεκάθαρη εμβρυολογική εξήγηση. Περίπου 70 ιστολογικά αποδεδειγμένες περιπτώσεις έχουν αναφερθεί στην Διεθνή βιβλιογραφία. Σκοπός της εργασίας μας είναι να παρουσιάσουμε δύο περι¬στατικά κρυμορχίας με ετερόπλευρο πολυορχιδισμό και να συζητήσουμε την εμβρυολογική προέλευση του σπάνιου αυτού φαινομένου καθώς επίσης και την ενδεδειγμένη αντιμετώπισή του με βάση την διεθνή βι¬βλιογραφία. Δύο μικροί ασθενείς ηλικίας 3 και 4 χρονών προσήλθαν στην Κλινική μας με την διάγνωση της αμφοτερόπλευρης κρυμορχίας χωρίς να είναι μηλαφητοί οι άρχεις και στις δύο περιπτώσεις. Ο υπερηχογρα- φικός έλεγχος έδειξε και στους 2 ασθενείς ότι αριστερά υπήρχαν δύο άρχεις, ενώ δεξιά ένας όρχις. Κατά την εγχειρητική διερεύνηση πράγματι ανευρέθησαν στην περιοχή του αριστερού έξω βουβωνικού στομίου δύο ξε¬χωριστοί άρχεις, με δύο επιδιδυμίδες και κοινό σπερματικό πόρο. Ο ένας εκ των δύο όρχεων ήταν μεγαλύ¬τερος σε μέγεθος από τον έτερο και διακρίνονταν η ξεχωριστή αγγείωσή τους με περισσότερο ανεπτυγμένη αυτή του μεγαλύτερου όρχεος. Οι άρχεις καθηλώθηκαν στο σύστοιχο ημιόσχεο αφού προηγουμένως ελήφθη- σαν τεμάχια για βιομία.. Αν και μερικοί συγγραφείς συνιστούν την αφαίρεση των επικουρικών όρχεων, εμείς πιστεύουμε ότι πρέπει να παραμένουν και να καθηλώνονται από κοινού με τον μεγαλύτερο στο ημιόσχεο για τον κίνδυνο συστροφής και την εύκολη εξέταση για πιθανή μελλοντικά κακοήθη εξαλλαγή.

Διαβάστε περισσότερα »
Scroll To Top