Μη χασετε

Αρχείο άρθρων

Χρήση αντιμικροβιακών στην Παιδιατρική: νεώτερες απόψεις στην αντιμετώπιση κοινών λοιμώξεων

Η ανάπτυξη αντοχής των μικροβίων σε σημαντικό αριθμό αντιμικροβιακών παραγόντων, καθώς και το αυξανόμενο κόστος των φαρμάκων αυτών και της ενδονοσοκομειακής νοσηλείας, έχουν σε αρκετές περιπτώσεις οδηγήσει στην αναθεώρηση της χρήσης των αντιμικροβιακών στην κλινική πράξη, με βάση τα αποτελέσματα νεώτερων και καλά σχεδιασμένων κλινικών μελετών. Για την αντιμετώπιση της οξείας μέσης ωτίτιδας (ΟΜΩ) προτείνεται πλέον ως επιλογή, εφόσον πληρούνται συγκεκριμένες προϋποθέσεις, η παρακολούθηση και συμπτωματική αντιμετώπιση του παιδιού, με χορήγηση αντιμικροβιακών μόνο σε περίπτωση επιδείνωσης της κλινικής εικόνας ή μη βελτίωσης κατά την επανεκτίμηση μετά 48-72 ώρες. Η χορήγηση αμοξυκιλλίνης σε μεγάλη δόση (80-90 mg/kg/ημέρα), με ή χωρίς κλαβουλανικό οξύ, αποτελεί την προτεινό- μενη αρχική αντιμικροβιακή θεραπεία της ΟΜΩ σε όλα τα παιδιά. Η απόφαση για χορήγηση αντιμικροβιακής αγωγής σε περιπτώσεις στρεπτοκοκκικής φαρυγγοαμυγδαλίτιδας δα πρέπει να βασίζεται όχι μόνο στα κλινικά συμπτώματα και σημεία αλλά και σε εργαστηριακή επιβεβαίωση, που μπορεί να γίνει στο ιατρείο γρήγορα με τη χρήση του strep-test. Τέλος, η μικρής διάρκειας (3-4 ημερών) ενδοφλέβια αντιμικροβιακή αγωγή, ακολουθούμενη από θεραπεία, είναι εξίσου αποτελεσματική στην αντιμετώπιση της εμπύρε­της ουρολοίμωξης στα παιδιά, με τα παλαιότερα πολυήμερα σχήματα των 7-14 ημερών ενδοφλέβια.

Διαβάστε περισσότερα »

Μικρόβια που απομονώθηκαν από παιδιατρικούς ασθενείς με ουρολοίμωξη κατά το διάστημα 2002-2004: ευαισθησία στα αντιμικροβιακά

Σκοπός: Καταγραφή του είδους και της ευαισθησίας στα συνήθη αντιμικροβιακά φάρμακα των μικροβίων που απομονώθηκαν από παιδιά που νοσηλεύθηκαν με ουρολοίμωξη κατά το χρονικό διάστημα 2002 - 2004, καθώς και σύγκριση με τα ευρήματα προηγουμένων ετών. Υλικό-μέθοδοι: Ανασκοπήθηκαν θετικές καλλιέργειες ούρων στο Μικροβιολογικό Εργαστήριο του νοσοκομείου, που προέρχονταν από παιδιά που νοσηλεύθηκαν στις δύο παιδιατρικές κλινικές του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης κατά το παραπάνω χρονικό διάστημα. Η ταυτοποίηση των μικροβίων και ο έλεγχος της ευαισθησίας τους έγινε με τον αυτοματοποιημένο αναλυτή Vitek 2 (bioMerieux, Γαλλία). Αποτελέσματα: Συνολικά απομονώθηκαν 443 ουροπαθογόνα με συχνότερο το Escherichia coli (68%), ακολουθούμενο από την Pseudomonas aeruginosa (9%), Proteus mirabilis (8%) και Klebsiella pneumoniae (5%). Η ευαισθησία του E. coli στην αμπικιλλίνη ήταν 53%, στο συνδυασμό αμοξυκιλλίνης-κλαβουλανικού οξέος 84% και στην κοτριμοξαζόλη 76%, ενώ στις κεφαλοσπορίνες 3ης γενιάς, αμινογλυκοσίδες, φθοριοκινολόνες και καρβαπενέμες ήταν πάνω από 90%. Η ευαισθησία των στελεχών P. aeruginosa ήταν: πιπερακιλλίνη/ταζοβακτάμη 85%, κεφταζιδίμη 82%, ιμιπενέμη 90%, τομπραμυκίνη 90% και σιπροφλοξασίνη 93%. Τα ποσοστά ευαισθησίας του P. mirabilis και της K. pneumoniae ήταν: αμοξυκιλλίνη/κλαβουλανικό 97% και 67%, κεφταζιδίμη 100% και 52%, αμικασίνη 97% και 67%, αντίστοιχα Συμπέρασμα: Το E. coli παραμένει το συχνότερο ουροπαθογόνο και η ευαισθησία του στα κοινά αντιμικροβιακά πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόμη κατά την εμπειρική επιλογή της θεραπείας ουρολοίμωξης.

Διαβάστε περισσότερα »

Επιληπτική κατάσταση στην παιδική ηλικία

Η επιληπτική κατάσταση αποτελεί επείγουσα ιατρική κατάσταση που απαιτεί άμεση αντιμετώπιση προκειμένου να ελαττωθεί η δυνητική θνητότητα που τη συνοδεύει. Η επιληπτική κατάσταση (ΕΚ) έχει ορισθεί ως δυο η περισσότερα διαδοχικά επεισόδια σπασμών χωρίς πλήρη επανάκτηση του επιπέδου συνείδησης μεταξύ τους ή περισσότερα από 30 λεπτά συνεχούς επιληπτικής δραστηριότητας. Πολλοί ερευνητές τελευταίως, θεωρούν ότι και μικρότερης διάρκειας επεισόδια θα πρέπει να εκλαμβάνονται ως ΕΚ και σύμφωνα με το λεγόμενο λειτουργικό ορισμό, κάθε άτομο που εμφανίζει επίμονη επιληπτική δραστηριότητα για περισσότερα από 5 λεπτά ή δεν επανακτά τις αισθήσεις του μεταξύ δύο επεισοδίων, θα πρέπει να θεωρείται ότι βρίσκεται σε ΕΚ. Ποικίλα σχήματα ταξινόμησης της ΕΚ έχουν προταθεί. Ένα πρόσφατο σχήμα την ταξινομεί με βάση την αιτιολογία της η οποία αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες που καθορίζουν την θνητότητά της. Η διάρκεια της ΕΚ αποτελεί τον μοναδικό δυνητικά μεταβαλλόμενο παράγοντα και τα περισσότερα δημοσιευμένα πρωτόκολλα σχεδιάζονται βάση χρονικού διαγράμματος με σκοπό την παύση των σπασμών εντός της πρώτης ώρας από την έναρξή τους. Φάρμακα πρώτης επιλογής για την επιτυχή αντιμετώπιση της ΕΚ αποτελούν οι βενζοδιαζεπίνες, ακολουθούμενες και από άλλους φαρμακευτικούς παράγοντες που σχολιάζονται στο παρόν άρθρο.

Διαβάστε περισσότερα »

Χρήση αντιμικροβιακών και ανάπτυξη αντοχής του πνευμονιάκοκκου

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται διεθνώς, αλλά και στη χώρα μας, σημαντικού βαθμού αύξηση της αντοχής του πνευμονιάκοκκου (Streptococcus pneumoniae) στα β-λακταμικά, μακρολίδες και άλλα ευρέως χορηγούμενα αντιμικροβιακά, που συχνά συνδέεται με αποτυχία της θεραπευτικής αγωγής. Η ανάπτυξη αντοχής του S. pneumoniae συνήθως οφείλεται σε μεταμόρφωση (transformation), δηλαδή πρόσλημη γενετικού υλικού από άλλα, ανθεκτικά στελέχη και σπάνια σε σημειακή μετάλλαξη ή μεταφορά πλασμιδίου. Η κύρια δεξαμενή για τη διάδοση των ανθεκτικών στελεχών μέσα στην κοινότητα είναι ο ρινοφάρυγγας ασυμπτωματικών φορέων των στελεχών αυτών. Από επιδημιολογικής πλευράς, ο σημαντικότερος παράγοντας κινδύνου για την ανάπτυξη αντοχής είναι η χορήγηση αντιμικροβιακών, που προκαλεί «αποκάλυψη» και σταδιακή επικράτηση ανθεκτικών κλώνων, που προϋπήρχαν σε μικρό αριθμό στο ρινοφάρυγγα, ή αντικατάσταση της ευαίσθητης χλωρίδας από ανθεκτικά στελέχη της κοινότητας. Οι προσπάθειες περιορισμού της αντοχής του S. pneumoniae πρέπει να εστιασθούν κυρίως στην ελάττωση της χρήσης αντιμικροβιακών στον πληθυσμό, με επιμόρφωση των λειτουργών υγείας και ενημέρωση του κοινού. Άλλες στρατηγικές που έχουν προταθεί περιλαμβάνουν τη χρήση αντιμικροβιακών που ελαχιστοποιούν την επιλογή ανθεκτικών στελεχών, καθώς και τη χορήγηση αυτών σε υμηλές δόσεις, ωστόσο οι προτάσεις αυτές χρειάζονται περισσότερη διερεύνηση. Η χορήγηση του συζευγμένου επταδύναμου πνευμονιοκοκκικού εμβολίου είναι δυνατό να συμβάλει στον περιορισμό των ανθεκτικών στελεχών στον πληθυσμό. Είναι άγνωστο όμως αν μελλοντικά επικρατήσουν ορότυποι του μικροβίου που δεν περιλαμβάνονται στο εμβόλιο.

Διαβάστε περισσότερα »

Αντιμετώπιση παιδιού με πυρετό από τον Παιδίατρο

Σκοπός της μελέτης είναι η αξιολόγηση των βασικών γνώσεων σχετικά με τον πυρετό και τον τρόπο αντιμετώπισης του παιδιού με πυρετό από τον Έλληνα παιδίατρο. Υλικό-Μέθοδοι: Διανεμήθηκαν 300 ερωτηματολόγια σε Σεμινάριο Παιδιατρικών Λοιμώξεων (Θεσσαλονίκη, Φεβρουάριος 2003). Οι ερωτήσεις αφορούσαν στη διευκρίνιση βασικών εννοιών του φαινομένου του πυρετού καθώς και τρόπων αντιμετώπισης. Οι απαντήσεις συσχετίσθηκαν με: επαγγελματική κατάσταση, ηλικία, τόπο εργασίας των ερωτηθέντων και δεδομένα από τη βιβλιογραφία. Αποτελέσματα: Από τα 218 ερωτηματολόγια που επιστράφηκαν συμπληρωμένα βρέθηκε ότι 41% των ιατρών ήταν ιδιώτες παιδίατροι, 27% ειδικευόμενοι παιδιατρικής και 23% ειδικευμένοι εργαζόμενοι στο ΕΣΥ, 69% ήταν ηλικίας <45 ετών, ενώ το 73% εργαζόταν σε περιοχή κοντά σε νοσοκομείο. Η πλειομηφία θερμομετρεί στη μασχάλη, ορίζει τον πυρετό σωστά, χορηγεί αντιπυρετικά στους 38-38,5oC προτιμώντας την παρακεταμόλη ή συνδυασμό της με μεφαιναμικό οξύ, προτείνει αντι- μικροβιακή αγωγή σε ενδείξεις εντοπισμένης λοίμωξης με πρώτη επιλογή από το στόμα αμοξυκιλλίνη/κλαβουλανικό οξύ και παρεντερικά κεφαλοσπορίνες. Η γενική αίματος και η CRP αποτελούν τις συχνότερα ζητούμενες εργαστηριακές εξετάσεις. Οι διαφορές στις απαντήσεις είχαν σχέση με τα δημογραφικά χαρακτηριστικά των ερωτηθέντων. Συμπέρασμα: Οι Έλληνες παιδίατροι κατέχουν καλό επίπεδο γνώσεων σε θέματα πυρετού και αντιμετώπισης του παιδιού με πυρετό. Προσοχή χρειάζετα,ι στην α,ρχική εκλογή της αντιμικροβιακής αγωγής και εργαστηριακών εξετάσεων. Η ιατρική εκπαίδευση και κλινική εμπειρία συμβάλλουν στη λογικά δομημένη προσέγγιση του θέματος.

Διαβάστε περισσότερα »

Πολυεστιακή οστεομυελίτιδα οφειλόμενη σε χρυσίζοντα σταφυλόκοκκο ανθεκτικό στη μεθικιλλίνη (MRSA)

Παρουσιάζεται μια ενδιαφέρουσα περίπτωση επίμονης πολυεστιακής οστεομυελίτιδας οφειλόμε- νης σε χρυσίζοντα σταφυλόκοκκο ανθεκτικό στη μεθικιλλίνη σε προγενέστερα υγιές κορίτσι 9 ετών. Η αντιμετώπιση της λοίμωξης ήταν δύσκολη και επίπονη. Η συνδυασμένη αντιμικροβιακή χημειοθεραπεία με βαν- κομυκίνη, ριφαμπικίνη και χαμηλή δόση αμικασίνης για μεγάλο χρονικό διάστημα αντιμετώπισε αποτελεσματικά τη λοίμωξη. Αυτό το θεραπευτικό σχήμα χρήζει περαιτέρω κλινικής μελέτης για την αντιμετώπιση επίμονης οστεομυελίτιδας από χρυσίζοντα σταφυλόκοκκο ανθεκτικό στη μεθικιλλίνη.

Διαβάστε περισσότερα »
Scroll To Top