Μη χασετε

Αρχείο άρθρων

Aυτοφλεγμονώδη νοσήματα της παιδικής ηλικίας: Παθογένεση

Η παθογένεση των αυτοφλεγμονωδών νοσημάτων (ΑΦΝ) συνδέεται με πρωτοπαθείς λειτουργικές διαταραχές του συστήματος της φυσικής ανοσίας που αποδίδονται κυρίως σε μεταλλάξεις διαφόρων πρωτεϊνών που παίρνουν μέρος στην ενεργοποίηση της φλεγμονώδους αντίδρασης. Εξαιτίας των διαταραχών αυτών, στα ΑΦΝ αυτοπυροδοτούνται υποτροπιάζοντα επεισόδια άσηπτης φλεγμονής (με ή χωρίς πυρετό), που προσβάλλει το δέρμα, τα μάτια, τις αρθρώσεις, τους ορογόνους υμένες, τα οστά κ.ά. όργανα. Το άρθρο αυτό εντοπίζεται στη λειτουργία της φυσικής ανοσίας και τονίζει τον ρόλο των «αισθητήρων» της, δηλαδή, των κυτταροεπιφανειακών υποδοχέων, που αναγνωρίζουν τα «σήματα κινδύνου» για τον οργανισμό και κινητοποιούν τους μηχανισμούς εξουδετέρωσής τους (π.χ. φλεγμονώδης αντίδραση). Σε περίπτωση μεταλλάξεων των αισθητήρων ή άλλων πρωτεϊνών, που παίρνουν μέρος στα ενδοκυτταρικά μονοπάτια μεταφοράς μηνυμάτων για την ενεργοποίηση της φλεγμονής (κυρίως αυτών που ρυθμίζουν την ενεργοποίηση του πυρηνικού παράγοντα NFκ B και την έκκριση της κυτταροκίνης IL-1β), έχουμε κλινικές συνέπειες, όπως λοιμώξεις, ορισμένα σύνδρομα και τα ΑΦΝ. Ειδικά για τα ΑΦΝ, έχει μεγάλη σημασία η ενεργοποίηση των αισθητήρων ΝLRs, γιατί οδηγεί στον σχηματισμό φλεγμονοσωμάτων, ( πρωτεϊνικών μακρομοριακών συμπλόκων), τα οποία ενεργοποιούν το μονοπάτι έκκρισης της IL-1β και επομένως τη φλεγμονή. Σε περίπτωση μη φυσιολογικής λειτουργίας του μονοπατιού «ΝLRs- IL-1β», η ανεξέλεγκτη έκκριση της IL-1β οδηγεί σε μια υπερφλεγμονώδη κατάσταση που συντηρείται και πολλαπλασιάζεται με μηχανισμό ανάστροφης αγκύλης (feedback loop). Με βάση τη γενετική τους διαταραχή, τα ΑΦΝ ταξινομούνται σε έξι τύπους, Ι-VI. Τα πιο συχνά ΑΦΝ της παιδικής ηλικίας ανήκουν στον τύπο Ι, ΙΙ και ΙΙΙ. Τα παραπάνω καθιστούν τον παιδίατρο πιο αρμόδιο να τα υποπτευθεί και να τα διαγνώσει έγκαιρα: Τα συχνότερα είναι κληρονομικά και επομένως εκδηλώνονται στην παιδική ηλικία. Τα συμπτώματά τους είναι χαρακτηριστικά και αναγνωρίζονται από τον παιδίατρο, όταν είναι ευαισθητοποιημένος. Η διάγνωση είναι κυρίως κλινική, καθώς μόνο σε 40% των περιπτώσεων επιβεβαιώνεται μοριακά.

Διαβάστε περισσότερα »

Επίδραση των νέων θεραπευτικών σχημάτων στη λειτουργικότητα των Τ κυττάρων ασθενών με Νεανική Ιδιοπαθή Αρθρίτιδα

Σκοπός της προοπτικής αυτής μελέτης ήταν να ερευνηθεί, εάν τα θεραπευτικά σχήματα που εφαρμόζονται σήμερα στους ασθενείς με Νεανική Ιδιοπαθή Αρθρίτιδα (NIA), επιδρούν στην αποκατάσταση των λειτουργικών διαταραχών των Τ κυττάρων που χαρακτηρίζουν τη νόσο. Μελετήθηκαν 37 ασθενείς με NIA (Α=8, Θ=29) πριν και ανά 6μηνο μετά τη θεραπεία, επί 12-24 μήνες ανάλογα με την πορεία της νόσου. Κατά τη διάρκεια της μελέτης 21/37 ασθενείς πήραν συνδυασμό δύο ή περισσοτέρων συνθετικών DMARDs (Disease Modifying Antirheumatic Drugs, ομάδα Α) και 16/37 συνδυασμό συνθετικών DMARDs και βιολογικών (αντι-TNF) παραγόντων (ομάδα Β). Ως μάρτυρες χρησίμευσαν 25 υγιή παιδιά. Η έκφραση των δεικτών ενεργοποίησης CD25 και HLA-DR στα T κύτταρα των ασθενών βρέθηκε σημαντικά αυξημένη σε σύγκριση με τους μάρτυρες, στην ενεργό φάση της νόσου (έναρξη της μελέτης) ανεξάρτητα από τον τύπο έναρξης και το θεραπευτικό σχήμα. Μετά 12-24 μήνες θεραπείας, η διαταραχή αποκαταστάθηκε σε όλους τους ασθενείς, σε επίπεδα συγκρίσιμα με αυτά των μαρτύρων. Αντίθετα, η ικανότητα απάντησης των T κυττάρων σε μιτογόνα βρέθηκε σημαντικά χαμηλότερη στους ασθενείς από ότι στους μάρτυρες στην έναρξη της μελέτης, με βαθμιαία αύξηση στους 12- 24 μήνες, χωρίς η διαφορά να είναι σημαντική. Η αύξηση ήταν μεγαλύτερη μετά από 24 μήνες θεραπείας με συνδυασμό συνθετικών DMARDs – αντι-TNF παράγοντα. Τέλος, παρατηρήθηκε σημαντική ελάττωση έκφρασης των δεικτών CD28 και CD45RA στα CD4+ Τ κύτταρα των ασθενών (συμπεριφορά γήρανσης κυττάρων), καθ’ όλη τη διάρκεια της μελέτης.

Διαβάστε περισσότερα »

Αποτελεσματική αντιμετώπιση απλής κληρονομικής πομφολυγώδους επιδερμόλυσης με χορήγηση γ-σφαιρίνης

Η απλή πομφολυγώδης επιδερμόλυση (EBS) είναι μια σπάνια κληρονομική πάθηση του δέρματος που εκδηλώνεται από την παιδική ηλικία και χαρακτηρίζεται από το σχηματισμό πομφολύγων μετά από ήπιο τραυματισμό της επιδερμίδας. Η αντιμετώπιση των ασθενών με EBS είναι συμπτωματική με τοπική αντιση­πτική αγωγή. Περιγράφεται η περίπτωση ενός αγοριού 5,5 ετών με κληρονομική EBS τύπου Kobner (Kb) και εκτεταμένες βλάβες κορμού και άκρων, που αντιμετωπίστηκε με συστηματική χορήγηση γ-σφαιρίνης (IVIg), με βάση την εμπειρία που αναφέρεται βιβλιογραφικά από τη χορήγησή της σε επίκτητες πομφολυγώδεις δερμα­τοπάθειες αυτοάνοσης ή τοξικής αιτιοπαθογένεσης. O ασθενής παρουσίασε σταδιακή βελτίωση των δερματι­κών βλαβών με παράλληλη αύξηση των φυσικών του δραστηριοτήτων και ανάκτηση φυσιολογικής καμπύλης αύξησης. Τα ενθαρρυντικά αυτά αποτελέσματα συνηγορούν για τη χορήγηση της IVIg και σε ασθενείς με EBS- Kb αλλά και σε βαρύτερες μορφές της νόσου με υμηλό κίνδυνο θνητότητας, κυρίως στη νεογνική ηλικία.

Διαβάστε περισσότερα »

Προσβολή νεογνών, βρεφών και παιδιών απο τον ιο της γρίπης. Κύρια αιτία εισαγωγής στο νοσοκομείο οι πυρετικοί σπασμοί

Σκοπός αυτής της προοπτικής μελέτης ήταν: 1. Να ερευνηδεί σε τι ποσοστό ανιχνεύεται ο ιός της γρίπης σε παιδιά με πυρετό και συμπτωματολογία ύποπτη για τη νόσο, τα οποία προσέρχονται στα Εξωτερικά Ιατρεία (ΕΙ) μιας παιδιατρικής κλινικής στην περίοδο εμφάνισης της γρίπης και 2. Να καταγραφούν τα αίτια εισαγωγής στο Νοσοκομείο των ασθενών αυτών που χρειάζεται να νοσηλευτούν. Υλικό - Μέθοδοι. Τα κριτήρια για την εισαγωγή στη μελέτη πληρούσαν 103 παιδιά, 56 αγόρια και 47 κορίτσια, ηλικίας 1,5 μηνών έως 14 ετών (Μ.Ο. 4,4±3,8 έτη). Σε όλα τα παιδιά έγινε λήμη φαρυγγικού εκκρίματος για μοριακή ανίχνευση του RNA των ιών της γρίπης, της παραγρίπης και του αναπνευστικού συγκιτίου (RSV) με τη μέθοδο nested RT-PCR. Πα¬ράλληλα καταγράφηκαν τα δημογραφικά και κλινικά δεδομένα του κάθε παιδιού. Αποτελέσματα. Ο ιός της γρίπης ανιχνεύδηκε σε 45/103 παιδιά (43,6%), ο ιός της παραγρίπης σε 4/89 (4,5%) και o RSV σε 10/45 (22,2%). Οι ιοί παραγρίπης και RSV ανιχνεύθηκαν μόνο σε παιδιά ηλικίας <2 ετών. 15/103 παιδιά χρειάστη¬κε να εισαχδούν στο νοσοκομείο και όλα ήταν ηλικίας κάτω των 2 ετών. Με βάση αυτό το στοιχείο οι ασθενείς χωρίστηκαν σε 2 ομάδες: 51 ηλικίας <2 ετών (1,5-24 μηνών, ομάδα Α) και 52 ηλικίας >2 ετών (2,5-14 ετών, ομάδα Β). Η συχνότητα λοίμωξης με τον ιό της γρίπης δεν διέφερε σημαντικά μεταξύ των ομάδων Α και Β (37,2 % και 50% αντίστοιχα). Αντίθετα, η συχνότητα εισαγωγής στο νοσοκομείο ήταν σημαντικά υμηλότερη στα παι¬διά της ομάδας Α (5/19 ή 26,3 %) συγκριτικά με την ομάδα Β (0/26, p=0.009). Από τα 15 παιδιά της ομάδας Α που χρειάστηκε να νοσηλευδούν, 5 είχαν λοίμωξη από τον ιό της γρίπης, 3 από τον RSV και 7 από άλλο μη ταυτοποιηδέν παδογόνο αίτιο. Ως αιτία εισαγωγής στο νοσοκομείο σε 8/15 παιδιά ήταν οι πυρετικοί σπασμοί (ΠΣ), σε 4/15 η βρογχιολίτιδα και σε 3/15 η πνευμονία. Όλα τα παιδιά με λοίμωξη από τον ιό της γρίπης (5/5) εισήχδησαν λόγω ΠΣ, ενώ μόνο 3 από τα υπόλοιπα 10 είχαν την ίδια αιτία εισόδου (p=0,02). Οι ΠΣ ήταν μι¬κρής διάρκειας σε 4/5 παιδιά και επιπεπλεγμένοι σε 1/5. Δεν παρατηρήθηκε συσχέτιση των ΠΣ με κάποιο συ¬γκεκριμένο στέλεχος του ιού της γρίπης. Συμπεράσματα. Τα ευρήματα της μελέτης αυτής δείχνουν ότι.: 1. Ο ιός της γρίπης ανιχνεύεται στα μισά περίπου παιδιά που προσέρχονται στα ΕΙ με «γριπώδη συνδρομή» κατά τους μήνες εμφάνισης της γρίπης, 2. Προσβάλλει εξίσου με τα μεγαλύτερα παιδιά και τα παιδιά <2 ετών και 3. Σε αυτή τη μικρή ηλικία, παρατηρείται αυξημένη συχνότητα εισαγωγής στο νοσοκομείο. Κύρια αιτία εισαγωγής μπορεί να είναι οι πυρετικοί σπασμοί.

Διαβάστε περισσότερα »

Επικείμενη πανδημία γρίπης και αντιγριπικός εμβολιασμός

O κίνδυνος για επικείμενη πανδημία γρίπης είναι υπαρκτός. Δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς θα συμβεί. Οι ειδικοί πιστεύουν ότι θα είναι στο εγ­γύς μέλλον. Δεν είναι γνωστό το στέλεχος του ιού της γρίπης που θα προκαλέσει την πανδημία (το πανδημικό στέλεχος). Οι ειδικοί θεωρούν πολύ πιθανό να είναι ένα από τα στελέχη της γρίπης των πτηνών κάποια παραλλαγή του. Γεγονός είναι ότι ο ιός της γρίπης των πτηνών αλλάζει συνεχώς και μεταλλάξεις που θα τον καταστήσουν πιο συμ­βατό με την προσβολή του ανθρώπου είναι πιθανό να συμβούν ανά πάσα στιγμή.Το άρθρο αυτό έχει σκοπό να ενημερώσει τους αναγνώστες για τη θέση των ειδικών —και συγκεκριμένα των παιδιάτρων ως προς τη συμ­βολή τους στην προετοιμασία κατά της πανδημίας κυρίως σ’ ότι αφορά τον αντιγριπικό εμβολιασμό.

Διαβάστε περισσότερα »

Απόπτωση ουδετερόφιλων σε πρόωρα και τελειόμηνα νεογνά. Επίδραση της προγεννητικής χορήγησης βηταμεθαζόνης

Τα γλυκοκορτικοειδή επιβραδύνουν την απόπτωση των ουδετεροφίλων, γεγονός που συνδέεται με προαγωγή της φλεγμονώδους απάντησης και επακόλουθη ιστική βλάβη. Σκοπός. Η διερεύνηση της επί­δρασης της χορήγησης προγεννητικά βηταμεθαζόνης (ΠΒΜ) στην απόπτωση των ουδετεροφίλων πρόωρων νε­ογνών. Ασθενείς - Μέθοδοι. Μελετήθηκαν προγραμματισμένα 100 πρόωρα νεογνά. Από τα πρόωρα, 56 είχαν πάρει ΠΒΜ (ομάδα ΒΜ) και 44 δεν πήραν (ομάδα μαρτύρων], σύμφωνα με την εκτίμηση του μαιευτήρα. Οι δεί­κτες απόπτωσης προσδιορίστηκαν με κυτταρομετρία ροής και περιλάμβαναν: το ποσοστό πρώιμων αποπτωτικών κυττάρων (χρώση αννεξίνης-V και ιωδιούχου προπιδίου), το βαθμό αποικοδόμησης DNA (χρώση ιωδιούχου προπιδίου), την έκφραση του μορίου Fas και την ενδοκυττάρια δραστηριότητα της κασπάσης-3. Αποτελέσματα. Η σύγκριση των δυο ομάδων προώρων έδειξε ότι η ομάδα ΒΜ παρουσίαζε σημαντικά υμηλότερο αριθμό και σημαντικά χαμηλότερους δείκτες απόπτωσης ουδετεροφίλων, συγκριτικά με τους μάρτυρες. Ανάλυση σε σχέση με το μεσοδιάστημα μεταξύ χορήγησης ΠΒΜ και τοκετού έδειξε ότι μόνο τα πρόωρα που γεννήθηκαν μέσα σε 48 ώρες μετά την ΠΒΜ είχαν σημαντικά χαμηλότερους τους δείκτες απόπτωσης ουδετεροφίλων συγκριτικά με τους μάρτυρες. Συμπεράσματα. Η χορήγηση ΠΒΜ προκαλεί επιβράδυνση της απόπτωσης των ουδετεροφίλων εφόσον ο τοκετός γίνει μέσα σε 48 ώρες από τη χορήγηση. Η σημασία της επιβράδυνσης της απόπτωσης των ουδετεροφίλων για τη φλεγμονώδη αντίδραση του εμβρύου-νεογνού, η οποία προδιαθέτει στην ανάπτυξη χρό­νιας πνευμονικής νόσου χρειάζεται περαιτέρω διερεύνηση.

Διαβάστε περισσότερα »

Ο ρόλος του ενεργοποιητή των β λεμφοκυττάρων στην παθογένεια και εκτίμηση της βαρύτητας του νεανικού συστηματικού ερυθηματώδους λύκου

Στόχος της παρούσας μελέτης ήταν να ερευνηθεί ο ρόλος του ενεργοποιητή των Β λεμφοκυττάρων (BlyS) στην παθογένεια του νεανικού Συστηματικού Ερυθηματώδους Λύκου (νΣΕΛ) και η σχέση του με τη βαρύτητα της νόσου. Μελετήθηκαν 34 ασθενείς (92 δείγματα, 35 σε ενεργό φάση της νόσου) με νΣΕΛ (ομάδα μελέτης) και 77 παιδιά που έπασχαν από άλλα ρευματικά ή αυτοάνοσα νοσήματα (51) ή ήταν υγιείς μάρτυρες (26) συγκρίσιμης ηλικίας με τα πάσχοντα (ομάδες ελέγχου).

Διαβάστε περισσότερα »

Μεσοδιάστημα μεταξύ έναρξης συμπτωμάτων και διάγνωσης της νεανικής ιδιοπαθούς αρθρίτιδας: Μελέτη 416 ασθενών σε δύο δεκαετίες

Εκτίμηση του μεσοδιαστήματος από την έναρξη συμπτωμάτων μέχρι τη διάγνωση (Αανθάνων Χρόνοε, ΑΧ) της Νεανικής Ιδιοπαθούς Αρθρίτιδας (ΝΙΑ). β. Διερεύνηση των παραγόντων που επηρεάζουν τον ΑΧ και των συνεπειών τηε καθυστερημένη διάγνωσης στην έκβασης της νόσου. Ασθενείς-Μέθοδοι Μελετήθηκαν 416 ασθενείς με ΝΙΑ. 183/416 είχαν έναρξη νόσου μεταξύ 1989¬1998 (Ομάδα Α) και 233/416 μεταξύ 1999-2008 (Ομάδα Β). Καταγράφηκαν ο λανθάνων χρόνος (ΑΧ), τα δημογραφικά δεδομένα και τα δεδομένα σχετικά με την πορεία της νόσου πριν και μετά τη διάγνωση. Αποτελέσματα. Βρέθηκε ότι ο ΑΧ στην ομάδα Α ήταν σημαντικά μεγαλύτερος απ' ότι στην ομάδα Β (ΑΧ>6 μήνεε είχαν 49/183 ασθενείς της ομάδας Α και 39/233 της ομάδας Β, p=0,013). Ο μικρότερος ΑΧ παρατηρήθηκε στη συστηματική μορφή (p<0,001), ενώ ο μεγαλύτερος στην αρθρίτιδα που σχετίζεται με ενθεσίτιδα (p=0,03). Οι ασθενείς με ΑΧ^6 μήνεε είχαν μικρότερη ηλικία έναρξηε νόσου από εκείνους με ΑΧ>6μήνεε (6,45±4,15 προε 7,49±3,93 έτη, p= 0,03). Μεγαλύτερος ΑΧ σχετίζονταν με παρουσία εγκατεστημένων βλαβών κατά τη διά¬γνωση (29/88 ασθενείε ή 33% με ΑΧ>6μήνεε, προε 48/328 ασθενείε ή 14,60% με ΑΧ^6μήνεε, p<0,001), ενώ μικρότερος ΑΧ σχετίζονταν με ύφεση της νόσου εκτός θεραπείας (125/259 ασθενείς ή 48,3% με ΑΧ^6 μήνες, προς 20/70 ασθενείς ή 28,6% με ΑΧ>6 μήνες, p=0,003). Συμπεράσματα. Παρατηρήθηκε βράχυνση του ΑΧ διαχρονικά. Η μορφή τηε ΝΙΑ και η ηλικία έναρξης της νόσου επηρεάζουν τον ΑΧ. Ο ΑΧ σχετίζεται θετικά με την παρουσία βλαβών στη διάγνωση και αρνητικά με την επίτευξη ύφεσης της νόσου.

Διαβάστε περισσότερα »

Εμβολιασμός κατά του πνευμονιοκόκκου παιδιών με χρόνια ρευματικά νοσήματα που υποβάλλονται σε ανοσοκατασταλτική θεραπεία

Εισαγωγή: Στα παιδιά με χρόνια ρευματικά νο¬σήματα (ΧΡΝ)ο πνευμονιόκοκο αποτελεί ένα από τα κύ¬ρια παθογόνα για την πρόκληση διεισδυτικών και σοβα-ρών αναπνευστικών λοιμώξεων. Σκoπόs: Να εκτιμηθεί η ανάγκη εμβολιασμού κατά του πνευμονιοκόκκου καθώs επίση η ασφάλεια και ανοσογονικότητα του Σδύναμου συζευγμένου πνευμονιοκοκκικού εμβολίου (PCV7) σε παι¬διά με ΧΡΝ που υποβάλλονται σε μακροχρόνια ανοσοκα- τασταλτική θεραπεία. Υλικό - Μέθoδos: 56 παιδιά (Α/Κ:11/ 45), ηλιms 3-18 χρόνων (μέση ηλικία 10,7±0,7 χρ) που έπασχαν από ΧΡΝ εμβολιάστηκαν με PCV7 σε 2 δόσεκ με μεσοδιάστημα 4-8 εβδομάδεκ. Πριν τον εμβολιασμό και 42,7±2.3 ημέρεκ μετά (αμέσωκ πριν τη 2η δόση) προσ-διορίστηκαν οι τίτλοι των αντισωμάτων έναντι των 23 συ¬χνότερων ομότυπων του πνευμονιοκόκκου συνολικά και έναντι των 7 ομότυπων του PCV7 ξεχωριστά, με τη μέθο¬δο ELISA. Αποτελέσματα: Πριν τον εμβολιασμό, προστα¬τευτικό τίτλο (>250 mU/ml) έναντι των 23 ομότυπων συ¬νολικά είχε το 59% των ασθενών ενώ προστατευτικό τίτ¬λο (;>0.35 μμ/ml) σε 24 ομότυπου του PCV7 είχε το 35,7%. Μετά την 1η δόση του εμβολίου, το 96% των ασθενών είχε προστατευτικό τίτλο σε ζβ ορότυπουε του εμβολίου. 0 γεωμετρκόε μέσοε τίτλοε των αντισωμάτων αυξήθηκε σημαντικά για κάθε ομότυπο του εμβολίου (p<0.0001), ανεξάρτητα από τηνηλικία, τη μορφή/διάρ- κεια νόσου και το είδοε τηε θεραπεΐαε. Το 75% των ασθε¬νών ανέπτυξε ικανοποιητική αντισωματική απάντηση (τε- τραπλασίασε τον αρχικό τίτλο σε ζ5 ορότυπουε του εμ¬βολίου). Κανείε ασθενήε δεν εμφάνισε έξαρση ή υποτρο¬πή τηε νόσου που να σχετίζονταν με τον εμβολιασμό κα- θώε επίσηε και διεισδυτική ή σοβαρή αναπνευστική λοί¬μωξη κατά το διάστημα τηε 2ετούε παρακολούθηση με¬τά τον εμβολιασμό. Συμπεράσματα: Στη μελέτη αυτή, πριν τον εμβολιασμό, μόνο στο 350% των παιδιών με ΧΡΝ που υποβάλλονται σε ανοσοκατασταλτική αγωγή διαπιστώθη¬κε προστατευτικόε τίτλοε σε ζ4 ορότυπουε του εμβολίου. Το PCV7 αποδείχθηκε ασφαλέε, ανοσογονικό και αποτε¬λεσματικό στα παιδιά αυτά και συνεπώε συνιστάται ανεπι¬φύλακτα η ενεργητική ανοσοποίησή τους.

Διαβάστε περισσότερα »

Θέσεις και προτάσεις της εθνικής επιτροπής εμβολιασμών στο θέμα της γρίπης

Έξαρση κρουσμάτων γρίπης ή επιδημία γρίπης συμβαίνουν κάθε χρόνο και προκαλούνται από το ίδιο ή από διαφορετικά στελέχη του ιού τns γpinns κυpίωs τύπου Α. Πρόκειται για την «εποχική γρίπη». Αντίθετα, «πανδημία γpiπns» συμβαίνουν περίπου κάθε 30-40 χρόνια και προκαλούνχαι από νέα στελέχη του ιού xns Ypinns τύπου Α (παvδnμlκά), στα οποία δεν έχουν αvoσoπoιnθεί μέχρι τότε οι άνθρωποι.

Διαβάστε περισσότερα »
Scroll To Top