Μη χασετε

Αρχείο άρθρων

Επίδραση της προγεννητικής χορήγησης βηταμεθαζόνης στις πρώιμες και απώτερες νευρολογικές επιπλοκές της προωρότητας

Η προγεννητική χορήγηση γλνκοκορτικοειδών (ΓΚ) έχει πλέον καβιερωβεί ως παρέμβαση ρουτί¬νας για την πρόλημη του συνδρόμου αναπνευστικής δυσχέρειας των προώρων. Ωστόσο, απασχολεί το ενδε¬χόμενο ανεπιδύμητων δράσεων στη νευροανάπτυξη. Σκοπός. Η διερεύνηση της επίδρασης της προγεννητι¬κής χορήγησης βηταμεδαζόνης (ΒΜ) στις πρώιμες και απώτερες νευρολογικές επιπλοκές της προωρότητας. Ασδενείς - Μέδοδοι. Μελετήδηκαν προγραμματισμένα 670 πρόωρα νεογνά με ΗΚ<35 εβδομάδων που νο- σηλεύδηκαν σε ΜΕΝΝ στην τριετία 2004-2006. Ταξινομήδηκαν στην ομάδα ΒΜ (ν=407), που πήρε μονήρη συνεδρία ΒΜ, και στην ομάδα μαρτύρων (ν=263), χωρίς προγεννητικά ΓΚ. Καταγράφονταν τα περιγεννητι- κά και νεογνικά προβλήματα και γινόταν υπερηχογράφημα εγκεφάλου και νευροαναπτυξιακή εξέταση κα¬τά τη νοσηλεία και μέχρι τον 18ο-24ο μήνα παρακολούδησης. Αποτελέσματα. Τα νεογνά της ομάδας ΒΜ πα¬ρουσίασαν σημαντικά μικρότερη συχνότητα των εγκεφαλικών αιμορραγιών οποιουδήποτε βαδμού (p= 0,0016, RR=0,50, CI=0,47 - 0,51), εγκεφαλικών αιμορραγιών ΙΙΙου-ΐνου βαδμού (p=0,002, RR=0,47, CI= 0,29-0,76) και δνησιμότητα (p=0,012). Δεν υπήρχε διαφορά στη συχνότητα εμφάνισης κοιλιακής διάτασης, περικοιλιακής λευκομαλάκυνσης, περικοιλιακού εμφράκτου και σοβαρής αμφιβληστροειδοπάδειας της προ¬ωρότητας. Η συχνότητα εγκεφαλικής παράλυσης (3% στην ομάδα ΒΜ και 2% στους μάρτυρες) και ηπιότε¬ρων νευρολογικών υπολειμμάτων δεν διέφερε σημαντικά. Περαιτέρω ανάλυση που περιλάμβανε μόνο τις μο¬νήρεις κυήσεις δεν διαφοροποίησε τα αποτελέσματα. Συμπεράσματα. Η προγεννητική χορήγηση μονήρους συνεδρίας ΒΜ ελαττώνει τη δνησιμότητα και τη συχνότητα της εγκεφαλικής αιμορραγίας, χωρίς να επηρε¬άζει σημαντικά τη νευρολογική έκβαση σε διορδωμένη ηλικία 18-24 μηνών.

Διαβάστε περισσότερα »

Περίπτωση σχιζεγκεφαλίας σε πρόωρο νεογνό

Περιγράφεται σπάνια περίπτωση σχιζεγκεφαλίαw σε πρόωρο νεογνό που γεννήθηκε από τεταρτοτόκο μητέρα με ελεύθερο οικογενειακό και περιγεννητικό ιστορικό. Σε υπερηχογράφημα εγκεφάλου ρουτίνας διαπιστώθηκε πορεγκεφαλική κύστη της αριστερής πλαγίας κοιλίας που επικοινωνούσε με τον υπαραχνοειδή χώρο, εισηγητική σχιζεγκεφαλία. Η επιβεβαίωση της διάγνωσης της σχιζεγκεφαλίας τύπου II έγινε με την μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου, ενώ η νευρολογική εικόνα του νεογνού ήταν παθολογική από την ηλικία των 20 ημερών.

Διαβάστε περισσότερα »

Ο ρόλος του α-ηλεκτροεγκαφαλογραφήματος (aEEG) στη διερεύνηση του νεογνού με υποτονία

Η αξιολόγηση του ρόλου του α-ηλεκτρoεγκεφαλoγpαφήματos (amplitude-integrated electroen- cephalography-aEEG) για την εκτίμηση και αντιμετώπιση των τελειόμηνων νεογνών με γενικευμένη υποτονία. Ασθενείς - Mέθoδos: Στη μελέτη συμπεριλήφθηκαν τα υποτονικά τελειόμηνα νεογνά, που νοσηλεύθηκαν την τελευταία τριετία, για τα οποία, εκτός από την τελική διάγνωση, υπήρχαν καταγεγραμμένα aEEG και λεπτoμεpήs νευρολογική εξέταση. Αποτελέσματα: Από τα 12 νεογνά (με Ηλικία κύηση 37-41 ε,δομάδε και Bάpos γέννηση 2700-3630 γρ) σε 7 η τελική διάγνωση ήταν υποξική ισχαιμική εγκεφαλοπάθεια (ΥΙΕ), σε 2 μεταΒολικό νόσημα (σε 1 προπιονική οξυαψία και σε 1 μη κετωτική υπεργλυκιναιμία), σε 1 εγκεφαλικό έμφρακτο, σε 1 νωτιαία μυϊκή ατροφία (ΝΜΑ) και σε 1 καλοήθη συγ- γεvήs υποτονία (ΚΣΥ). Σε όλα τα νεογνά με κεντρικού τύπου υποτονία, το aEEG ήταν παθολογικό και η εξέλιξή του βοήθησε στη διάκριση ανάμεσα σε ΥΙΕ (προοδευτική αποκατάσταση) και μεταβολική εγκεφαλοπάθεια (χωριs βελτίωση). Αντίθετα, στις πεpιπτώσειs τη ΝΜΑ και τη ΚΣΥ το aEEG ήταν φυσιολογικό. Συμπέρασμα: Το aEEG εισαγωγήs και η παρακολούθηση της εξέλιξης του συμβάλλουν σημαντικά στη διάκριση μεταξύ κεντρικά και περιφερειακά υποτονία καθώs και στην αδρή διαφορική διάγνωση τςη κεντριάς υποτονίας. Με Βάση τα ευρήματα του aEEG μπορεί να γίνει η επιλογή των κατάλληλων εργαστηριακών εξετάσεων προκειμένου να τεθεί η τελική διάγνωση.

Διαβάστε περισσότερα »

Συναισθήματα και αντιδράσεις των γονέων κατά τη νοσηλεία του παιδιού τous σε ΜΕΝΝ και επιβαρυντικοί παράγovτεs

Οι γονείς πρόωρων ή άρρωστων νεογνών που εισάγονχαι σε Μονάδα Evxαxικήs Νoσηήείαs Νεογνών (ΜΕΝΝ) είναι πιθανόν να εμφανίσουν σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα. Σκoπόs της μελέτης ήταν να εκτήσει τις ψυχολογικές αντιδράσεις και τα συναισθήματα των γονέων των οποίων χα παιδιά νοσηήεύονχαι στη ΜΕΝΝ. ΑσθενειΚ- μέθοδοι. Μελετήθηκε τυχαίο δείγμα 100 γονέων των οποίων τα παιδιά νοσηήεύονταν σε ΜΕΝΝ, με προοπτική παραμονής για 2 τουλάχιστον εβδομάδας. Συμπληρώθηκαν ειδικά ερωτηματολόγια κατόπιν ενημέρωση από τον ίδιο ερευνητή που είχε διπλή ιδιότητα, νοσηλεύτριας τη ΜΕΝΝ και φυχοήόγου. Αποτεήέσματα. Συχνότερες αντιδράσεις και συναισθήματα ήταν απόγνωση (66%), λύπη (87%), ανησυχία (86%), απώλεια εμπιστοσύνης στον εαυτό του (590%), απώλεια της όρεξης για ζωή (40%), αίσθημα ότι είναι ευάλωτοι (280%), ενοχές (170%) και αντίληψη ότι το πρόβλημα του παιδιού του είναι μια τιμωρία για του ίδιου (290%). Οι κυριότεροι επιβαρυνχικοί παράγοντες για εμφάνιση συναισθηματικών προβλημάτων ήταν το ανώτερο/ανώτατο εκπαιδευτικό επίπεδο, το συναίσθημα τη ενοχής, η απόδοση μεγάλη σημασία στο παιδί και η απόγνωση σαν πρώτη αντίδραση. Το 870% πιστεύει ότι σε κάθε ΜΕΝΝ πρέπει να προσφέρεται ψυχολογική υποστήριξη στου γονεις, το 54% κυρίως οι μητέρες, πιστεύει ότι θα ήταν χρήσιμη, και το 63% θα δεχόταν την ψυχολογική αυτή υποστήριξη. Συμπερασματικά: Σημαντικό ποσοστό των γονέων με νεογνό σε ΜΕΝΝ εμφανίζει ψυχολογική επιβάρυνση και χρειάζεται ψυχολογική υποστήριξη.

Διαβάστε περισσότερα »

Επιδημιολογία και ανθεκτικότητα σταφυλόκοκκων πηκτάση αρνητικών που απομονώνονται από αιμοκαλλιέργειες νεογνών

ΣΚOΠOΣ: Να διερευνηθεί η κατανoμή των ειδών πηκτάση αρνητικoύ σταφυλόκoκκoυ (ΣΠΑ) πoυ απoμoνώνoνται από καλλιέργειες αίματoς (ΚΑ) νεoγνών πoυ νoσηλεύoνται σε μoνάδα εντατικής θεραπείας νεoγνών (ΜΕΘΝ) και oι διαχρoνικές μεταβoλές στη σχετική συχνότητα απoμόνωσής τoυ και της αντoχής τoυ στα αντιμικρoβιακά. ΥΛΙΚO – ΜΕΘOΔOΙ: Μελετήθηκαν αναδρoμικά τα ιστoρικά νεoγνών πoυ νoσηλεύτηκαν στην εξαετία 1994-99 και ανέπτυξαν ΣΠΑ στις ΚΑ. Καταγράφηκαν τα κλινικά στoιχεία, όλες oι θετικές για ΣΠΑ ΚΑ και η αντoχή των στελεχών τoυ στα αντιμικρoβιακά. ΑΠOΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Στo διάστημα της μελέτης, ΣΠΑ απoμoνώθηκε από 269 ΚΑ πoυ αντιστoιχoύσαν σε 200 επεισόδια. Απ΄ αυτά τα 41 θεωρήθηκαν επεισόδια σήψης, τα 94 επεισόδια επιμόλυνσης, ενώ 65 δεν μπoρoύσαν να ταξινoμηθoύν. Η συχνότητα απoμόνωσης ΣΠΑ αυξήθηκε από 20% τoυ συνόλoυ των θετικών ΚΑ την πρώτη διετία της μελέτης σε 39% και 40% στις δυo τελευταίες διετίες, αντίστoιχα (p<0,0001). Τα είδη ΣΠΑ πoυ απoμoνώθηκαν ήταν κατά σειρά συχνότητας o Staphylococcus (S) epidermidis (64%), S. haemolyticus (8%), S. hominis (7%), S. simulans (5%), S. capitis (3%), S. warneri (2%), S. saprophyticus (2%), S. cohnii (1%), ενώ 19 στελέχη (7%) δεν ταξινoμήθηκαν. Από τα επεισόδια σήψης απoμoνώθηκαν τα 5 πρώτα είδη. Η αντoχή στη βανκoμυκίνη ήταν <1%, στη σιπρoφλoξασίνη 33%, στις αμινoγλυκoσίδες 20-79% και στις κεφαλoσπoρίνες 89-75%. Στην τριετία 1997-99 παρατηρήθηκε αύξηση της αντoχής στα περισσότερα αντιμικρoβιακά, αλλά όχι στη βανκoμυκίνη. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Τα συχνότερα είδη ΣΠΑ πoυ απoμoνώνoνται από τις ΚΑ και ευθύνoνται για την πρόκληση σήψης σε νεoγνά πoυ νoσηλεύoνται σε ΜΕΘΝ είναι oι S. epidermidis, S. haemolyticus και S. hominis. Διαχρoνικά αυξήθηκε σημαντικά η σχετική συχνότητα απoμόνωσης ΣΠΑ καθώς και η αντoχή τoυ στα αντιμικρoβιακά.

Διαβάστε περισσότερα »
Scroll To Top