Μη χασετε

Αρχείο άρθρων

Συσχετισμός των πολυμορφισμών του γονιδίου της αντιπονεκτίνης με τα επίπεδά της και την αντίσταση στην ινσουλίνη σε Ελληνόπουλα με παχυσαρκία

Η αντιπονεκτίνη είναι μια λιποκυτταροκίνη με αντιδιαβητικές ιδιότητες. Σκοπός: η διερεύνηση της παρουσίας των πολυμορφισμών οφειλόμενων σε αντικατάσταση μιας βάσης (SNPs), 45T>G και 276G>T στο γονίδιο της αντιπονεκτίνης σε παχύσαρκα Ελληνόπουλα και ο συσχετισμός τους με την αντιπονεκτίνη και την αντίσταση στην ινσουλίνη. Μέθοδοι: 48 παχύσαρκα παιδιά και έφηβοι (28 θ), με δείκτη μάζας σώ ματος >95η Εθ για την ηλικία και το φύλο και εύρος ηλικίας: 3,58-16,25 έτη, υποβλήθηκαν σε από του στό¬ματος δοκιμασία ανοχής στη γλυκόζη και μέτρηση της αντιπονεκτίνης ορού (ELISA). Η αντίσταση στην ιν¬σουλίνη εκτιμηθηκε με τους δείκτες: HOMA-IR, περιοχή κάτω από την καμπύλη για την ινσουλίνη και WBISI. Οι πολυμορφισμοί μελετήθηκαν με τη μέθοδο PCR (Polymerase Chain Reaction) και RFLP (Restriction Fragment Length Polymorphism). Αποτελέσματα: Βρέθηκαν οι εξής γονότυποι: 45T/T σε 33/48 (69%), 45T/G σε 13/48 (27%) και 45G/G σε 2/48 (4%) και για 276G/G σε 17/41(41%), 276G/T σε 21/41(51%) και 276T/T σε 3/41 (8%). Όλοι οι γονότυποι ήταν σε ισορροπία Hardy-Weinberg. Σε σύγκριση με το γονότυπο 45T/T, ένα ή δύο G-αλλήλια στη θέση +45 δε συσχετίζονταν με ινσουλινοαντίσταση ή χαμηλότερα επίπεδα αντιπονεκτίνης (8,03±4,96 έναντι 10,11±6,19 mg/ml). Σε σύγκριση με τον γονότυπο 276G/G, ένα ή δύο Τ-αλλήλια στη θέση +276 συσχετίζονταν με μειωμένο κίνδυνο για ινσουλινοαντίσταση (OR=3,05, 95 CI: 1,2384-11,13) αλλά όχι με σημαντικά υμηλότερα επίπεδα αντιπονεκτίνης (7,77±5,65 έναντι 9,73±5,19 mg/ml). Ο απλότυπος TG/X σχετί¬ζονταν με χαμηλότερα επίπεδα αντιπονεκτίνης. Συμπεράσματα: Οι πολυμορφισμοί SNP45T>G, SNP276G>T εί¬ναι συχνοί σε παχύσαρκα Ελληνόπουλα αλλά δε συσχετίζονται με διαφορές στα ανθρωπομετρικά και μεταβο- λικά χαρακτηριστικά ή στα επίπεδα αντιπονεκτίνης. Ο πολυμορφισμός SNP276G>T συσχετίζεται με χαμη¬λότερο κίνδυνο για ινσουλινοαντίσταση. Η μελέτη των πολυμορφισμών αυτών σε παχύσαρκα Ελληνόπουλα μπορεί να δώσει πληροφορίες για τον κίνδυνο ανάπτυξης αντίστασης στην ινσουλίνη.

Διαβάστε περισσότερα »

Παροδικός ψευδοϋποπαραθυρεοειδισμός σε βρέφος 38 ημερών. Περιγραφή περίπτωσης

Περιγράφεται η περίπτωση θήλεος βρέφους 38 ημερών το οποίο εκδήλωσε σπασμούς, υπασβεστιαιμία, υπερφωσφαταιμία και αυξημένη παραδορμόνη. Η υπασβεστιαιμία αρχικά ήταν επιμένουσα αλλά αργό­τερα ανταποκρίθηκε στη χορήγηση ασβεστίου και βιταμίνης D από το στόμα. Το βρέφος δεν είχε κλινικά χαρακτηριστικά μευθοϋποπαραδυρεοειδισμού. Αποκλείστηκαν άλλα αίτια υπασβεστιαιμίας και τέθηκε η διάγνω­ση του «παροδικού μευθοϋποπαραδυρεοειδισμού» γιατί το βρέφος, μετά τη διακοπή της θεραπευτικής αγωγής και μέχρι την ηλικία των 6 μηνών, δεν εμφάνισε ξανά σπασμούς. Τα επίπεδα ασβεστίου, φωσφόρου και παραδορμόνης παραμένουν φυσιολογικά χωρίς αγωγή μέχρι σήμερα στην ηλικία των 14 μηνών.

Διαβάστε περισσότερα »
Scroll To Top