Μη χασετε

Αρχείο άρθρων

Κλινικές εκδηλώσεις σοβαρών συγγενών καρδιοπαθειών στη νεογνική περίοδο

Η διάγνωση των σοβαρών συγγενών καρδιοπαδειών συχνά καθυστερεί λόγω των μη ειδικών κλι­νικών τους εκδηλώσεων. Σκοπός της μελέτης αυτής ήταν η εκτίμηση της διαγνωστικής συμβολής του ηλεκτροκαρδιογραφήματος, της ακτινογραφίας δώρακος καδώς και απλών εργαστηριακών εξετάσεων στη διά­γνωση των βαρύτερων συγγενών καρδιοπαδειών. Μελετήσαμε 35 νεογνά, που χρειάστηκε να χειρουργηθούν σε νεογνική ηλικία για συγγενή καρδιοπάδεια, κατά την διάρκεια ενός έτους (1999), σε εξειδικευμένο καρδιοχειρουργικό κέντρο (Deutsches Herzzentrum Berlin) με τις ακόλουδες διαγνώσεις : Μετάθεση μεγάλων αγγείων (n=9), Υποπλαστική αριστερή κοιλία (n=4), Ισδμική στένωση αορτής / Διακοπτόμενο αορτικό τόξο (n= 9) και άλλες σύμπλοκες καρδιοπάδειες (n=13). Ο προγεννητικός υπερηχοκαρδιογραφικός έλεγχος ήταν ευδώς αρνητικός σε πέντε από τις εννέα περιπτώσεις που πραγματοποιήθηκε . Η διάγνωση της ισθμικής στένωσης αορτής ετέδη σε μεγαλύτερη ηλικία συγκριτικά με τη διάγνωση της μετάθεσης των μεγάλων αγ­γείων. Τα κύρια κλινικά σημεία ήταν κυάνωση (42%) καταπληξία (34%), ταχύπνοια (11%) και φύσημα (8%). Παθολογικό φύσημα συνολικά υπήρχε μόινο στο 42% των περιπτώσεων . Ο αρχικός εργαστηριακός έλεγχος για λοίμωξη (λευκοκυττάρωση / CRP) ήταν θετικός σε ποσοστό 34 %. To ηλεκτροκαρδιογράφημα και η ακτι­νογραφία θώρακος ήταν διαγνωστικά σε ποσοστό 30 % και 60 % αντίστοιχα ενώ ο συνδυασμός τους είχε ευ­αισθησία 70 %. Συμπερασματικά η πιθανότητα βαρειάς καρδιοπάθειας πρέπει να συμπεριλαμβάνεται στη διαφορική διάγνωση πασχόντων νεογνών ακόμα και σε απουσία καρδιακού φυσήματος ή σε αρχικό εργα­στηριακό έλεγχο συμβατό με λοίμωξη.

Διαβάστε περισσότερα »
Scroll To Top