Μη χασετε

Αρχείο άρθρων

Καντινταιμία στη Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας Παίδων: Επιδημιολογία και αντιμετώπιση

H καντινταιμία είναι λοίμωξη που παρουσιάζει υψηλή θνησιμότητα και νοσηρότητα, ιδιαίτερα σε παιδιά που νοσηλεύονται σε Μονάδες Εντατικής Νοσηλείας (ΜΕΘ). Η συχνότητά της συνεχώς αυξάνεται παράλληλα με την εκτεταμένη χρήση αντιβιοτικών ευρέως φάσματος και τη νοσηλεία όλο και βαρύτερων περιστατικών, όπως κακοήθειες, μακρόχρονη νοσηλεία στη ΜΕΘ, μεταμόσχευση. Το στέλεχος που συχνότερα ευθύνεται παραμένει η Candida albicans, αν και τα τελευταία χρόνια καταγράφεται συνεχώς αυξανόμενη εμφάνιση nonalbicans στελεχών. Θεραπεία πρώτης εκλογής είναι η φλουκοναζόλη ή μια εχινοκανδίνη για μη ουδετεροπενικούς ασθενείς με ταυτόχρονη αφαίρεση τυχόν κεντρικών φλεβικών καθετήρων, ενώ για ουδετεροπενικούς ασθενείς προτείνονται λιπιδικά σκευάσματα αμφοτερικίνης Β ή εχινοκανδίνη. Η έγκαιρη διάγνωση, η κατάλληλη θεραπεία αλλά και η πρόληψη συνιστούν τους ακρογωνιαίους λίθους για βελτίωση της έκβασης.

Διαβάστε περισσότερα »

Λοιμώξεις σε ανοσοκατασταλμένα παιδιά με κακοήθη νοσήματα

Οι τελευταίες δεκαετίες υπήρξαν καθοριστι­κές για τις κακοήθεις νεοπλασίες στα παιδιά. Η αύξηση της συχνότητάς τους σε συνδυασμό με πιο έγκαιρη διάγνωση και αποτελεσματικότερη θερα­πεία προσέδωσαν μια τελείως διαφορετική διάσταση στην παιδιατρική αιματολογία-ογκολογία. Τα τελευταία 30 χρόνια παρατηρήθηκε μια πολύ σημαντική βελτίωση στην επιβίωση των παιδιών με κακοήθεις αιματολογικές < συμπαγείς νεοπλασίες. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην καλύτερη κατανόηση της παθογένεσης και της εξέλιξης των κακοήθων νοσημάτων με αποτέλεσμα την ανάπτυ­ξη καλύτερων μεθόδων θεραπείας. Αυτές περι­λαμβάνουν την ανάπτυξη πολυχημειοθεραπευτικών πρωτοκόλλων, την ακτινοθεραπεία, την χει­ρουργική αντιμετώπιση, τις μεταμοσχεύσεις αιμοποιητικών κυττάρων και την υποστηρικτική θερα­πεία των ασθενών αυτών. Οι λοιμώξεις αποτελούν τη συχνότερη αιτία νοσηρότητας και θνητότητας στα παιδιά υπό θεραπεία.

Διαβάστε περισσότερα »

Χρήση αντιμικροβιακών στην Παιδιατρική: νεώτερες απόψεις στην αντιμετώπιση κοινών λοιμώξεων

Η ανάπτυξη αντοχής των μικροβίων σε σημαντικό αριθμό αντιμικροβιακών παραγόντων, καθώς και το αυξανόμενο κόστος των φαρμάκων αυτών και της ενδονοσοκομειακής νοσηλείας, έχουν σε αρκετές περιπτώσεις οδηγήσει στην αναθεώρηση της χρήσης των αντιμικροβιακών στην κλινική πράξη, με βάση τα αποτελέσματα νεώτερων και καλά σχεδιασμένων κλινικών μελετών. Για την αντιμετώπιση της οξείας μέσης ωτίτιδας (ΟΜΩ) προτείνεται πλέον ως επιλογή, εφόσον πληρούνται συγκεκριμένες προϋποθέσεις, η παρακολούθηση και συμπτωματική αντιμετώπιση του παιδιού, με χορήγηση αντιμικροβιακών μόνο σε περίπτωση επιδείνωσης της κλινικής εικόνας ή μη βελτίωσης κατά την επανεκτίμηση μετά 48-72 ώρες. Η χορήγηση αμοξυκιλλίνης σε μεγάλη δόση (80-90 mg/kg/ημέρα), με ή χωρίς κλαβουλανικό οξύ, αποτελεί την προτεινό- μενη αρχική αντιμικροβιακή θεραπεία της ΟΜΩ σε όλα τα παιδιά. Η απόφαση για χορήγηση αντιμικροβιακής αγωγής σε περιπτώσεις στρεπτοκοκκικής φαρυγγοαμυγδαλίτιδας δα πρέπει να βασίζεται όχι μόνο στα κλινικά συμπτώματα και σημεία αλλά και σε εργαστηριακή επιβεβαίωση, που μπορεί να γίνει στο ιατρείο γρήγορα με τη χρήση του strep-test. Τέλος, η μικρής διάρκειας (3-4 ημερών) ενδοφλέβια αντιμικροβιακή αγωγή, ακολουθούμενη από θεραπεία, είναι εξίσου αποτελεσματική στην αντιμετώπιση της εμπύρε­της ουρολοίμωξης στα παιδιά, με τα παλαιότερα πολυήμερα σχήματα των 7-14 ημερών ενδοφλέβια.

Διαβάστε περισσότερα »

Λοίμωξη από τον ιό του Δυτικού Νείλου στα παιδιά: Μια αναδυόμενη λοίμωξη;

Ο 10s του Δυτικού Νείϊου (West Nile virus, WNV) απο-μονώθηκε για πρώτη φορά το 1937 από ασθενή στην περιοχή του Δυτικού Νείϊου στην Ουγκάντα. Σε λιγό¬τερο από 50 χρόνια ανευρέθηκε στην Αφρική, Ανα¬τολική Ευρώπη, Ρωσία, Μέση Ανατοδή, Ινδία και Αυ¬στραλία, ενώ η δραματικότερη γεωγραφική επέκτασή του σημειώθηκε το 1999 στην Αμερική. Στη χώρα μαs, η πρώτη επιδημία από WNV, που ήταν μάϊιστα και η μεγαλύτερη στην Ευρώπη μετά το 1996-97, σημειώ¬θηκε το καλοκαίρι του 2010.1 Η εμφάνιση και εξά- πϊωση λοιμώξεων όπωs αυτών του WNV υπενθυμί¬ζει ότι τα ϊοιμώδη νοσήματα εξακολουθούν να απο-τελούν απειλή για τη δημόσια υγεία. Ο WNV ανήκει στουs φϊαβοϊο^, στην οικογέ¬νεια Flaviviridae (το γέvοs Flavivirus) στην ίδια οικογέ¬νεια που ανήκει ο ios του Δάγγειου και του κίτρινου πυρετού, ms εγκεφαλίτlδαs του Saint Louis, ms ια- πωvlκήs και τηs κpοτωγεvούs εγκεφαλίτlδαs. Έχει RNA σε απδή άϊυσο καθώs και περίβλημα.2 Στον κύκϊο μετάδοσηs του ιού συμμετέχουν ωs κύριοι ξενίσω τα άγρια πτηνά, ωs ενδιάμεσοι τα κουνούπια (Cuiexspp., Aedesspp., Ochlerotatusspp.) ενώ ο άvθpωποs και διάφορα άλλα θηϊαστικά ωs περιστασιακοί ξεvlστέs. Ο κύplοs τpόποs μετάδοσηs τηs δοίμωξηs στον άν-θρωπο γίνεται μέσω δήγμαω^ από μοϊυσμένα κου¬νούπια.3 Ωστόσο, σε μικρό αριθμό ασθενών έχει πε¬ριγραφεί μετάδοση του ιού από μεταμόσχευση οργά¬νου, από μετάγγιση αίμαω^,4 από τη μητέρα στο έμ¬βρυο (συγγεvήs δοίμωξη)5,6 ενώ δεν είναι σίγουρη η μετάδοση του ιού στον άνθρωπο μέσω του θηλα¬σμού.7 Δεν έχει αναφερθεί μετάδοση του ιού από άτο¬μο σε άτομο (με την έννοια ms κοινωνία, σεξουαώ- ms ή άλλη5 επαφήs) ή από πτηνά σε άνθρωπο.

Διαβάστε περισσότερα »

Τα βιοϋμένια και η σημασία τους στις παιδιατρικές λοιμώξεις

Oi μικροοργανισμοί όταν προσκολλώνται σε μια επιφάνεια παράγουν εξωκυττάριουε πολυσακχαρίτεε και σχηματίζουν βιοϋμένια. Η δημιουργία Βιοϋμενίου είναι ένα πολύπλοκο φαινόμενο, που εξαρτάται από χαρακτη¬ριστικά τηε επιφάνειαε προσκόλλησηε, την επιφάνεια του μικροοργανισμού και από χαρακτηριστικά του ξενιστή. Τα βιοϋμένια αποτελούν ιδιαίτερη απειλή στην κλινική πράξη διότι αποτελούν εστία για πολλέε ανθεκτικέε και χρόνιεε λοψώξειε. Η εκτίμηση του ρόλου των ΒιοΟμενίων στον το¬μέα των παιδιατρικών λοιμώξεων θα βοηθήσει στη λήψη κλινικών αποφάσεων.

Διαβάστε περισσότερα »

Μικρόβια που απομονώθηκαν από παιδιατρικούς ασθενείς με ουρολοίμωξη κατά το διάστημα 2002-2004: ευαισθησία στα αντιμικροβιακά

Σκοπός: Καταγραφή του είδους και της ευαισθησίας στα συνήθη αντιμικροβιακά φάρμακα των μικροβίων που απομονώθηκαν από παιδιά που νοσηλεύθηκαν με ουρολοίμωξη κατά το χρονικό διάστημα 2002 - 2004, καθώς και σύγκριση με τα ευρήματα προηγουμένων ετών. Υλικό-μέθοδοι: Ανασκοπήθηκαν θετικές καλλιέργειες ούρων στο Μικροβιολογικό Εργαστήριο του νοσοκομείου, που προέρχονταν από παιδιά που νοσηλεύθηκαν στις δύο παιδιατρικές κλινικές του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης κατά το παραπάνω χρονικό διάστημα. Η ταυτοποίηση των μικροβίων και ο έλεγχος της ευαισθησίας τους έγινε με τον αυτοματοποιημένο αναλυτή Vitek 2 (bioMerieux, Γαλλία). Αποτελέσματα: Συνολικά απομονώθηκαν 443 ουροπαθογόνα με συχνότερο το Escherichia coli (68%), ακολουθούμενο από την Pseudomonas aeruginosa (9%), Proteus mirabilis (8%) και Klebsiella pneumoniae (5%). Η ευαισθησία του E. coli στην αμπικιλλίνη ήταν 53%, στο συνδυασμό αμοξυκιλλίνης-κλαβουλανικού οξέος 84% και στην κοτριμοξαζόλη 76%, ενώ στις κεφαλοσπορίνες 3ης γενιάς, αμινογλυκοσίδες, φθοριοκινολόνες και καρβαπενέμες ήταν πάνω από 90%. Η ευαισθησία των στελεχών P. aeruginosa ήταν: πιπερακιλλίνη/ταζοβακτάμη 85%, κεφταζιδίμη 82%, ιμιπενέμη 90%, τομπραμυκίνη 90% και σιπροφλοξασίνη 93%. Τα ποσοστά ευαισθησίας του P. mirabilis και της K. pneumoniae ήταν: αμοξυκιλλίνη/κλαβουλανικό 97% και 67%, κεφταζιδίμη 100% και 52%, αμικασίνη 97% και 67%, αντίστοιχα Συμπέρασμα: Το E. coli παραμένει το συχνότερο ουροπαθογόνο και η ευαισθησία του στα κοινά αντιμικροβιακά πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόμη κατά την εμπειρική επιλογή της θεραπείας ουρολοίμωξης.

Διαβάστε περισσότερα »

Αίτια βακτηριαιμίας σε ουδετεροπενικά παιδιά με νεοπλασματικά νοσήματα

Τα παιδιά με νεοπλασματικά νοσήματα που υποβάλλονται σε χημειοθεραπεία διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο για λοίμωξη. Η ουδετεροπενία θεωρείται ο σημαντικότερος αιτιολογικός παράγοντας. Ο σκοπός της μελέτης είναι να διερευνηθούν οι υπεύθυνοι μικροοργανισμοί που προκαλούν βακτηριαιμία σε ασθενείς με νεοπλασματικά νοσήματα στη διάρκεια ουδετεροπενίας, οι μεταβολές στη συχνότητα απομόνωσης των διαφόρων στελεχών καθώς και η ευαισθησία τους στα διάφορα αντιβιοτικά. Μελετήθηκαν αναδρομικά τα δεδομένα των ασθενών που νοσηλεύτηκαν στην Παιδοογκολογική Κλινική του ΙΓΝΘ την τετραετία 19982001 και είχαν θετικές καλλιέργειες αίματος στη διάρκεια ουδετεροπενίας. Στο διάστημα της μελέτης συ- νέβησαν 120 επεισόδια βακτηριαιμίας που αφορούσαν 75 ασθενείς. Οι 52 (70%) ασθενείς έπασχαν από αιματολογική κακοήδεια-λέμφωμα και οι 23 (30%) από συμπαγείς όγκους. Οι υπεύθυνοι μικροοργανισμοί ήταν 76 (64%) Gram (+) και 44 (36%) Gram (-). Απομονώθηκαν Gram (+): Staphylococcus coagulase negative 62 (51%), S. aureus 6 (5%), Streptococcus spp 8 (7%). Τα είδη των Gram (-) βακτηρίων που απομονώθηκαν ήταν κατά σειρά συχνότητας: Klebsiella pneumoniae 10 (8%), Pseudomonas spp 8 (7%), Enterobacter cloacae 6 (5%), Escherichia coli 5 (4%). Παρατηρήθηκε τάση για αύξηση των Gram (-) στο διάστημα της μελέτης με αύξηση της συχνότητας βακτηριαιμίας από 6/1000 εισαγωγές την πρώτη διετία σε 11/1000 εισαγωγές την τελευταία διετία (p=0.066). Τα Gram (+) παρέμειναν σταθερά με συχνότητα σηραιμίας 14/1000 εισαγωγές. Όλα τα Gram (-) βακτήρια εκτός από 6 ήταν ευαίσθητα στην κεφταζιδίμη (αντοχή 14%). Συμπερασματικά παρατηρήθηκε τάση για αύξηση των Gram (-) βακτηρίων, ενώ η συχνότητα των Gram (+) παρέμεινε σταθερή. Η επαγρύπνηση για τις μεταβολές της συχνότητας των παθογόνων και της ευαισθησίας τους στα αντιμικροβιακά οδηγούν στην ορθή αντιμετώπιση του κάθε περιστατικού βακτηριαιμίας.

Διαβάστε περισσότερα »

Χρήση αντιμικροβιακών και ανάπτυξη αντοχής του πνευμονιάκοκκου

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται διεθνώς, αλλά και στη χώρα μας, σημαντικού βαθμού αύξηση της αντοχής του πνευμονιάκοκκου (Streptococcus pneumoniae) στα β-λακταμικά, μακρολίδες και άλλα ευρέως χορηγούμενα αντιμικροβιακά, που συχνά συνδέεται με αποτυχία της θεραπευτικής αγωγής. Η ανάπτυξη αντοχής του S. pneumoniae συνήθως οφείλεται σε μεταμόρφωση (transformation), δηλαδή πρόσλημη γενετικού υλικού από άλλα, ανθεκτικά στελέχη και σπάνια σε σημειακή μετάλλαξη ή μεταφορά πλασμιδίου. Η κύρια δεξαμενή για τη διάδοση των ανθεκτικών στελεχών μέσα στην κοινότητα είναι ο ρινοφάρυγγας ασυμπτωματικών φορέων των στελεχών αυτών. Από επιδημιολογικής πλευράς, ο σημαντικότερος παράγοντας κινδύνου για την ανάπτυξη αντοχής είναι η χορήγηση αντιμικροβιακών, που προκαλεί «αποκάλυψη» και σταδιακή επικράτηση ανθεκτικών κλώνων, που προϋπήρχαν σε μικρό αριθμό στο ρινοφάρυγγα, ή αντικατάσταση της ευαίσθητης χλωρίδας από ανθεκτικά στελέχη της κοινότητας. Οι προσπάθειες περιορισμού της αντοχής του S. pneumoniae πρέπει να εστιασθούν κυρίως στην ελάττωση της χρήσης αντιμικροβιακών στον πληθυσμό, με επιμόρφωση των λειτουργών υγείας και ενημέρωση του κοινού. Άλλες στρατηγικές που έχουν προταθεί περιλαμβάνουν τη χρήση αντιμικροβιακών που ελαχιστοποιούν την επιλογή ανθεκτικών στελεχών, καθώς και τη χορήγηση αυτών σε υμηλές δόσεις, ωστόσο οι προτάσεις αυτές χρειάζονται περισσότερη διερεύνηση. Η χορήγηση του συζευγμένου επταδύναμου πνευμονιοκοκκικού εμβολίου είναι δυνατό να συμβάλει στον περιορισμό των ανθεκτικών στελεχών στον πληθυσμό. Είναι άγνωστο όμως αν μελλοντικά επικρατήσουν ορότυποι του μικροβίου που δεν περιλαμβάνονται στο εμβόλιο.

Διαβάστε περισσότερα »

Ανοσοαιμολυτική αναιμία ως πρώτη εκδήλωση μυκοπλασματικής λοίμωξης

Συνήθης κλινική εκδήλωση της λοίμωξης από Μυκόπλασμα πνευμονίας στα παιδιά είναι η άτυπη πνευμονία. Στο 50-60% των αρρώστων αναπτύσσονται μυχροσυγκολλητίνες με θετική άμεση Coombs. Εν τούτοις η βαριά αιμόλυση πολύ σπάνια περιγράφεται ως η πρώτη εκδήλωση μυκοπλασματικής λοίμωξης. Αναφέρεται περίπτωση κοριτσιού 8 ετών με βαριά ανοσοαιμολυτική αναιμία μετά από υποκλινική λοίμωξη από Μυκόπλασμα, που ταυτοποιήθηκε με την ανίχνευση ειδικών IgM μυχροσυγκολλητινών με ορολογικό έλεγχο. Θεραπευτικά χορηγήθηκαν υμηλές δόσεις γ-σφαιρίνης και μεθυλπρεδνιζολόνης με αποτέλεσμα την καταστολή της αιμόλυσης και πλήρη αποκατάσταση της άρρωστης.

Διαβάστε περισσότερα »

Πολυεστιακή οστεομυελίτιδα οφειλόμενη σε χρυσίζοντα σταφυλόκοκκο ανθεκτικό στη μεθικιλλίνη (MRSA)

Παρουσιάζεται μια ενδιαφέρουσα περίπτωση επίμονης πολυεστιακής οστεομυελίτιδας οφειλόμε- νης σε χρυσίζοντα σταφυλόκοκκο ανθεκτικό στη μεθικιλλίνη σε προγενέστερα υγιές κορίτσι 9 ετών. Η αντιμετώπιση της λοίμωξης ήταν δύσκολη και επίπονη. Η συνδυασμένη αντιμικροβιακή χημειοθεραπεία με βαν- κομυκίνη, ριφαμπικίνη και χαμηλή δόση αμικασίνης για μεγάλο χρονικό διάστημα αντιμετώπισε αποτελεσματικά τη λοίμωξη. Αυτό το θεραπευτικό σχήμα χρήζει περαιτέρω κλινικής μελέτης για την αντιμετώπιση επίμονης οστεομυελίτιδας από χρυσίζοντα σταφυλόκοκκο ανθεκτικό στη μεθικιλλίνη.

Διαβάστε περισσότερα »
Scroll To Top