Μη χασετε

Αρχείο άρθρων

Πρωτοπαθές αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο σε τελειομηνο νεογνό διαβητικής μητέρας

Οι θρομβώσεις στα νεογνά είναι σπάνιες και σχετίζονται με περιγεννητική ασφυξία, τραυματικό τοκετό, πολυκυτταραιμία, αφυδάτωση, σημαιμία, καταπληξία, συγγενή καρδιοπάδεια, παθήσεις της μητέρας όπως ο σακχαρώδης διαβήτης, η υπέρταση και τα τελευταία χρόνια με παράγοντες θρομβοφιλίας όπως είναι το αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο. Η θρόμβωση της νεφρικής φλέβας (ΘΝΦ) είναι η πιο συχνή εντόπιση φλεβικής θρόμβωσης στα νεογνά και η θρόμβωση του άνω οβελιαίου κόλπου (ΘΑΟΚ) είναι η συχνότερη θέση θρόμβωσης από τους φλεβώδεις κόλπους του εγκεφάλου. Τα νεογνά διαβητικής μητέρας (ΝΔΜ) είναι υμηλού κινδύνου για να εκδηλώσουν θρομβώσεις. Πιθανοί παθογενετικοί παράγοντες είναι η ενδομήτρια αφυδάτωση από γλυκοζουρία, πολυουρία ή η υποογκαιμία από εξαγγείωση υγρών. Περιγράφεται περίπτωση τελειό- μηνου νεογνού με ΘΝΦ και ΘΑΟΚ. Η ΘΝΦ εκδηλώθηκε με μηλαφητή μάζα στην κοιλιά και μακροσκοπική αιματουρία και η ΘΑΟΚ με επεισόδιο εστιακών σπασμών τη δεύτερη ημέρα ζωής. Από το περιγεννητικό ιστορικό υπήρχαν ενδείξεις ήπιας περιγεννητικής ασφυξίας (κεχρωσμένο αμνιακό υγρό, Apgar εοοτε 5 στο 5ο λεπτό). Η διάγνωση της ΘΝΦ τέθηκε με υπερηχογράφημα νεφρών και Ώορρler αγγείων και της ΘΑΟΚ με MRI εγκεφάλου. Από τον έλεγχο θρομβοφιλίας στο νεογνό βρέθηκε αύξηση στα αντιφωσφολιπιδικά αντισώματα έναντι της β2 γλυκοπρωτείνης τύπου IgG, ενώ ο έλεγχος στους γονείς ήταν φυσιολογικός.

Διαβάστε περισσότερα »

Επίδραση της χορήγησης επιφανειοδραστικού παράγοντα στην οξυγόνωση και έκβαση νεογνών με σύνδρομο εισράφησης μηκωνίου

Σκοπός της μελέτης ήταν η διερεύνηση της επίδρασης του εξωγενούς επιφανειοδραστικού παράγοντα (ΕΠ) στην οξυγόνωση και έκβαση νεογνών με σύνδρομο εισράφησης μηκωνίου (ΣΕΜ). Ασθενείς-μέθο- δοι. Μελετήθηκαν προγραμματισμένα 34 νεογνά με ΣΕΜ που ταξινομήθηκαν τυχαία στην ομάδα του ΕΠ (ν= 16), όπου χορηγήθηκε ΕΠ (1-3 δόσεις των 100mg/kg φυσικού ΕΠ βοΐου τύπου, Survanta®), και στην ομάδα μαρτύρων (ν=18). Εκτιμηθηκαν: η εξέλιξη του δείκτη οξυγόνωσης (ΔΟ), της αρτηριο-κυμελιδικής διαφοράς οξυγόνου (A-aDO2) και της σχέσης κυμέλιδικού προς αρτηριακό οξυγόνο (a/APO2), η διάρκεια μηχανικού αερισμού, χορήγησης οξυγόνου και νοσηλείας καθώς και η επιβίωση. Αποτελέσματα. Η εξέλιξη των δεικτών εκτίμησης της οξυγόνωσης έδειξε μεγαλύτερη βελτίωση στην ομάδα ΣΕΜ-ΕΠ συγκριτικά με τους μάρτυρες. Οι διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων ήταν στατιστικά σημαντικές από την 6η ώρα μέχρι και την 24η-72η ώρα μετά τη χορήγηση του ΕΠ. Επιπλέον, στην ομάδα ΕΠ η παραμένουσα πνευμονική υπέρταση υποχώρησε πιο γρήγορα, τα ευρήματα της ακτινογραφίας θώρακα βελτιώθηκαν νωρίτερα, υπήρχε τάση για λιγότερο συχνή εφαρμογή υμίσυχνου αερισμού ως θεραπείας διάσωσης και ήταν σημαντικά μικρότερη η διάρκεια μηχανικού αερισμού και χορήγησης οξυγόνου, συγκριτικά με τους μάρτυρες. Η θνησιμότητα ήταν παρόμοια, χαμηλή και στις δύο ομάδες (6% και 11%, αντίστοιχα). Συμπεράσματα. Η χορήγηση ΕΠ σε νεογνά με ΣΕΜ έχει ως αποτέλεσμα την ταχύτερη βελτίωση της οξυγόνωσης και την ελάττωση της διάρκειας μηχανικού αερισμού και χορήγησης οξυγόνου.

Διαβάστε περισσότερα »

Αιτιολογία και έκβαση της πνευμονικής υποπλασίας

Σκoπός: O καθoρισμός της έκβασης της πνευμoνικής υπoπλασίας (ΠνΥ) σε σχέση με την αιτιoλoγία της και τη βαρύτητα της αναπνευστικής ανεπάρκειας. Ασθενείς-μεθόδoς: Μελετήθηκαν αναδρoμικά τα ιστoρικά των νεoγνών στα oπoία διαγνώστηκε ΠνΥ κατά τo διάστημα 1996-2002. Δεν συμπεριλήφθηκαν νεoγνά με συγγενή διαφραγματoκήλη. Απoτελέσματα: Η διάγνωση της ΠνΥ τέθηκε σε 13 νεoγνά με βάρoς γέννησης 1779±583 (630-2480) g και διάρκεια κύησης 33,4±3,2 (26-39) εβδ. Παθoλoγικά ευρήματα στo υπερηχoγράφημα τoυ εμβρύoυ διαπιστώθηκαν σε 11 περιπτώσεις χωρίς, όμως, να γίνει πρoγεννητικά η διάγνωση της ΠνΥ. Πέντε ήταν αγόρια και 5 κoρίτσια, ενώ σε 3 τo φύλo ήταν φαινoτυπικά αδιευκρίνιστo. Τα αίτια της ΠνΥ ήταν παρατεταμένη ρήξη των εμβρυϊκών υμένων (n=4), σύνδρoμo Potter (n=4), εμβρυϊκός ύδρωπας (n=2), αταξινόμητα σύνδρoμα (n=2) και συγγενής μυoτoνική δυστρoφία (n=1). Όλα τα νεoγνά παρoυσίασαν σoβαρή αναπνευστική ανεπάρκεια από τη γέννηση και στις περισσότερες περιπτώσεις ακτινoλoγικά διαπιστώθηκαν μικρoί, καλά αεριζόμενoι πνεύμoνες. Η εφαρμoγή συμβατικoύ ή/και υψίσυχνoυ μηχανικoύ αερισμoύ απέτυχε σε 11/13 νεoγνά πoυ κατέληξαν τo 1o 24ωρo της ζωής. Συμπεράσματα: Η πρόγνωση της ΠνΥ είναι δυσμενής, ακόμη και στις περιπτώσεις πoυ δεν συνυπάρχoυν μείζoνες συγγενείς ανωμαλίες. Ωστόσo, η έγκαιρη πρoγεννητική διάγνωση και αντιμετώπιση μπoρεί να βελτιώσει την έκβαση oρισμένων νεoγνών με ΠνΥ.

Διαβάστε περισσότερα »

Προδιαθετικοί παράγοντες και έκβαση της πνευμονικής αιμορραγίας στα πολύ χαμηλού βάρους γέννησης νεογνά

Σκοπός: Η διερεύνηση των προδιαβετικών παραγόντων πνευμονικής αιμορραγίας (ΠνΑ) στα πο­λύ χαμηλού βάρους γέννησης (ΠΧΒΓ) νεογνά καθώς και της έκβασης σε σχέση με τη βαρύτητα και αιτιολο­γία της αιμορραγίας. Υλικό-μέθοδοι: Μελετήθηκαν αναδρομικά τα ιστορικά των νεογνών με βάρος γέννη­σης (ΒΓ) <1500 g, τα οποία εμφάνισαν ΠνΑ (ομάδα ΠνΑ) στα έτη 1998-2001. Την ομάδα μαρτύρων αποτέλεσαν νεογνά παρόμοιου ΒΓ και διάρκειας κύησης χωρίς ΠνΑ. Αποτελέσματα: Στο διάστημα της μελέτης ΠνΑ παρουσίασαν 47/549 (8.6%) νεογνά με ΒΓ 980 ± 243 g (x ± SD). Οι δυο ομάδες δεν διέφεραν ως προς τα επιδημιολογικά και περιγεννητικά χαρακτηριστικά. Ωστόσο, στην ομάδα της ΠνΑ, η συχνότητα εφαρμο­γής μηχανικού αερισμού και αιμοδυναμικά σημαντικού ανοικτού αρτηριακού πόρου (ΑΑΠ) ήταν σημαντικά μεγαλύτερες, ενώ η επιβίωση μικρότερη συγκριτικά με τους μάρτυρες (46,8% και 78,7%, αντίστοιχα, ρ= 0,0026). Στα νεογνά με ΠνΑ που επέζησαν, η διάρκεια του μηχανικού αερισμού, χορήγησης οξυγόνου και παραμονής στο νοσοκομείο, καθώς και η συχνότητα σοβαρής εγκεφαλικής αιμορραγίας ήταν σημαντικά με­γαλύτερες απ' ότι στους μάρτυρες που επέζησαν. Η βαρύτητα της ΠνΑ ήταν ήπια, μέτρια ή σοβαρή στο 19%, 30% και 51%, αντίστοιχα και η επιβίωση ήταν ανάλογη με τη βαρύτητα της ΠνΑ (100%, 78,5% και 8,3%, αντίστοιχα). Στα νεογνά με ΠνΑ που κατέληξαν συχνότεροι αττιολογικοί παράγοντες ήταν το σύνδρομο ανα­πνευστικής δυσχέρειας (ΣΑΔ) ή η μεγάλη πνευμονική ανωριμότητα. Συμπεράσματα: Το ΣΑΔ, η πνευμονική ανωριμότητα και ο ΑΑΠ φαίνεται ότι προδιαθέτουν στην εμφάνιση ΠνΑ στα ΠΧΒΓ νεογνά. Η θνητότητα συν­δέεται άμεσα με τη βαρύτητα και την αιτιολογία της.

Διαβάστε περισσότερα »

Επίδραση του μητρικού θηλασμού στον τύπο της ανοσιακής απάντησης στον 1ο μήνα ζωής

Πειραματικές και ex vivo μελέτες δείχνουν ότι το μητρικό γάλα περιέχει ανοσορυθμιστικές ουσίες και ανοσοκύτταρα, πον είναι βιολογικά δραστικά και μπορεί να περάσουν από το γαστρεντερικό σύ­στημα στην κνκλοφορία του βρέφους, ασκώντας δυνητικά ανοσορυθμιστική δράση. Σκοπός της μελέτης ήταν η διερεύνηση in vivo της επίδρασης τον μητρικού θηλασμού στη στροφή της ανοσιακής απάντησης τον νεο­γνού σε τύπον TH1 ή TH2. Για το σκοπό αυτό, μελετήθηκαν 106 νεογνά στο 1ο 24ωρο της ζωής, από τα οποία 63 σνμπλήρωσαν 1 μήνα παρακολούθησης. Από τα 63 νεογνά, 20 θήλασαν αποκλειστικά, 20 πήραν τεχνητή διατροφή και 23 πήραν μεικτή διατροφή. Προσδιορίσθηκαν τα ολικά Τ κύτταρα, οι νποπληθνσμοί των Τ κυττάρων [CD3+CD4+, CD3+CD8+, CD4+CD45RO, CD4+CD45RA, κύτταρα φνσικοί φονείς (ΝΚ)] και η λεττονργία των Τ κυττάρων, έμμεσα με τον προσδιορισμό της ενδοκνττάριας παραγωγής IL-2 (τύπος TH1 ανοσιακής απάντησης) και IL-4 (τύπος TH2 ανοσιακής απάντησης). Οι προσδιορισμοί έγιναν την 1η και 30η ημέρα ζωής με την τεχνική της κντταρομετρίας ροής και τη χρήση των κατάλληλων μονοκλωνικών αντισω­μάτων. Δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στις μέσες τιμές των ολικών Τ κνττάρων και των νπο- πληθυσμών τους (CD3+CD4+, CD3+CD8+, CD4+CD45RO, CD4+CD45RA και NK) μεταξύ των 3 ομάδων νεογνών ούτε την 1η ούτε την 30η ημέρα ζωής. Όσον αφορά τον τύπο της ανοσιακής απάντησης, δεν βρέθηκε σημαντική διαφορά ως προς την ενδοκυττάρια παραγωγή των κυτταροκινών IL-2 και IL-4 από τα Τ κύττα­ρα μεταξύ των 3 ομάδων νεογνών ούτε την 1η ούτε την 30η ημέρα ζωής. Κλινικά, δεν υπήρχε διαφορά στη σωματική ανάπτυξη και στη συχνότητα λοιμώξεων στον πρώτο μήνα ζωής μεταξύ των 3 ομάδων. Τα αποτε­λέσματα αντά δείχνουν ότι ο μητρικός θηλασμός δεν επηρεάζει τη στροφή της ανοσιακής απάντησης σε τύ­πον TH1 ή TH2, στη διάρκεια τον 1ον μήνα της ζωής.

Διαβάστε περισσότερα »

Σειρηνομέλια: Κλινικά και παθολογοανατομικά ευρήματα και ανασκόπηση των παθογενετικών θεωριών

Παρουσιάζονται τα ευρήματα της κλινικο-ακτινολογικής και παθολογοανατομικής διερεύνησης 5 σπάνιων περιπτώσεων σειρηνομέλιας και συζητούνται οι αιτιο-παθογενετικές θεωρίες. Σε δυο περιπτώσεις η κύηση διακόπηκε ενώ τα 3 νεογνά που γεννήθηκαν ζωντανά, απεβίωσαν 2-12 ώρες μετά τη γέννηση. Πρό­κειται για 3 αγόρια, ένα κορίτσι και ένα έμβρυο άγνωστου φύλου. Οι γονείς ήταν υγιείς, μη συγγενείς, με ελεύθερο ιστορικό, ενώ δεν αναφερόταν έκθεση σε γνωστά τερατογόνα. Ο καρυότυπος ελέγχθηκε σε δυο νε­ογνά και στους γονείς και αδελφό ενός τρίτου και ήταν φυσιολογικός. Σε μια περίπτωση επρόκειτο για σει­ρηνομέλια τύπου 1 (άπους), σε 1 τύπου 2 (μονόπους) και σε 3 τύπου 3 (δίπους). Τα κυριότερα χαρακτηριστι­κά, εκτός από τη συγχώνευση των κάτω άκρων, ήταν αγενεσία νεφρών (3/5) ή πολυκυστική δυσπλασία των νεφρών (2/5), δυσπλασίες των οστών της λεκάνης και των κάτω άκρων (4/5), ατρησία ορθού (3/5), πνευμονική υποπλασία (4/5), μονήρης ομφαλική αρτηρία (5/5), συγγενής καρδιοπάθεια (1/5), ενώ για πρώτη φορά περιγράφεται η συνύπαρξη απλασίας χοληδόχου και νευροβλαστωματικών εστιών στα επινεφρίδια. Επιπλέ­ον, για πρώτη φορά περιγράφεται η εμφάνιση του συνδρόμου σε νεογνό τρίδυμης κύησης που προήλθε από εξωσωματική γονιμοποποίηση. Λόγω της κακής έκβασης του συνδρόμου, η ύπαρξη του πρέπει να διερευνά- ται στις περιπτώσεις με βαρύ ολιγοϋδράμνιο και να δίδεται έγκαιρα η κατάλληλη καθοδήγηση στους γονείς.

Διαβάστε περισσότερα »

Αποτελεσματικότητα του υψίσυχνου αερισμού με ταλαντώσεις (HFOV) ως θεραπείας διάσωσης σε νεογνά με αναπνευστική ανεπάρκεια

Η αναπνευστική ανεπάρκεια (ΑΑ) αποτελεί σοβαρή αιτία νοσηρότητας και δνησιμότητας στη νεογνική ηλικία, ώστε για την αντιμετώπιση της δοκιμάζονται νέοι μέθοδοι μηχανικού αερισμού. Σκοπός: Η εκτίμηση της αποτελεσματικότητας του υμίσυχνου αερισμού με ταλαντώσεις (HFOV) ως θεραπείας διάσωσης σε νεογνά με ανθεκτική ΑΑ. Υλικό-μέδοδοι: Μελετήθηκαν προγραμματισμένα πρόωρα και τελειόμηνα νεογνά, τα οποία χρειάσθηκαν HFOV μετά την αποτυχία του συμβατικού αερισμού για την αντιμετώπιση της σοβαρής ΑΑ, στο χρονικό διάστημα 1997-2000. Τα νεογνά ταξινομήθηκαν ανάλογα με την ηλικία κύησης (ΗΚ) στην ομά¬δα Α, με ΗΚ < από 34 εβδ., και στην ομάδα Β, με ΗΚ > από 34 εβδ. Αποτελέσματα: Εικοσιπέντε νεογνά αποτέλεσαν την ομάδα Α και 13 την ομάδα Β. Στο HFOV απάντησαν 20/25 (80%) νεογνά της ομάδας Α και 11/13 (84,6%) της ομάδας Β και το συνολικό ποσοστό επιτυχίας ήταν 81,5% (31/38 νεογνά). Επιβίωσαν 15/25 (60%) νεογνά στην ομάδα Α και 10/13 (77%) στην ομάδα Β (p=0,47). Τα νεογνά που απάντησαν στο HFOV παρουσίασαν σημαντική μείωση της κυμελιδοαρτηριακής διαφοράς οξυγόνου (AaDO2) και του δείκτη οξυγό¬νωσης (AO) τις πρώτες 48 ώρες εφαρμογής του (ANOVA, p<0,0001 και p=0,0045, αντίστοιχα) και είχαν σημα¬ντικά χαμηλότερη ΑαΣΌ2 από την 6η ώρα και AO τη 12η και 48η ώρα συγκριτικά μ' εκείνα που δεν απάντη¬σαν. Η ανταπόκριση στη θεραπεία είχε άμεση σχέση με την πρωτοπαθή αιτία που προκάλεσε την ΑΑ. Η επιτυ¬χία του HFOV ήταν υμηλή στις ομάδες με κυμέλιδική πνευμονική νόσο, σύνδρομα διαφυγής, ΣΕΜ ή πνευμονι- κή υπέρταση, ενώ ήταν πολύ χαμηλή σε σημαιμία ή συγγενή διαφραγματοκήλη. Συμπεράσματα: O HFOV αποτελεί ιδιαίτερα αποτελεσματικό τρόπο αντιμετώπισης της σοβαρής ΑΑ στα πρόωρα και τελειόμηνα νεογνά. Η ανταπόκριση στο HFOV σχετίζεται άμεσα με την πρωτοπαθή νόσο, ενώ στα νεογνά που ανταποκρίνονται στον τύπο αυτό μηχανικού αερισμού, η βελτίωση είναι εμφανής από τη 12η ώρα εφαρμογής του.

Διαβάστε περισσότερα »

Σύνδρομο Jacobsen: Χρωμοσωμική απώλεια στη ζώνη Hq22.3. Περιγραφή μιας ασθενούς

Το σύνδρομο Jacobsen η 11q - σύνδρομο, χαρακτηρίζεται από απώλεια τον άκρου του μακρού σκέλους του 11 χρωμοσώματος. Υπεύθυνη για την κλινική εικόνα εκτιμάται ότι είναι η υποζώνη q24.1. Πε¬ριγράφεται νεογνό θήλυ με δυσμορφίες, πολυερυθραιμία και καρυότυπο 46,ΧΧ, del 11q 22.3 ter. Γίνεται ανασκόπηση του συνδρόμου.

Διαβάστε περισσότερα »

Η επίδραση των αιμοποητικών αυξητικών παραγόντων, rhG-CSF και rhGM-CSF, στον αριθμό και λειτουργικότητα των ουδετερόφιλων σε πρόωρα νεογνά με σήψη

Σκοπός: Η εκτίμηση της επίδρασης δυο αιμοποιητικών αυξητικών παραγόντων (ΑΑΠ), rhG-CSF και rhGM-CSF, στον αριδμό και τη λειτουργικότητα των ουδετερόφιλων σε πρόωρα νεογνά με σήμη. Ασθενείς και μέθοδοι.: 58 πρόωρα νεογνά με βέβαιη η πιθανή σήμη ταξινομήθηκαν σε 4 ομάδες: α) στην ομάδα G-CSF 5γ (rhG-CSF 5γ^/Η X 3 Η υποδόρια., n=8), β) στην ομάδα G-CSF 10γ (rhG-CSF10γ/kg/H X 3 H υποδόρια, n=14), γ) στην ομάδα GM-CSF (rhG-CSF 5γΙ^μ/Η X 3 H υποδόρια, n=6) και στην ομάδα μαρτύρων που δεν πήραν αι- μοποιητικούς αυξητικούς παράγοντες (n=30). Ως τιμές αναφοράς χρησιμοποιήθηκαν οι τιμές που λήφθηκαν από 31 υγιή πρόωρα νεογνά. O ανοσολογικός έλεγχος, που έγινε στην έναρξη της σήμης (ημέρα 0) και την 1η, 3η και 5η ημέρα μετά, περιλάμβανε τον προσδιορισμό του απόλυτου αριθμού των ουδετερόφιλων (ΑΑΟ) στο πε¬ριφερικό αίμα, των επιπέδων G-CSF πλάσματος, της δραστηριότητας της αναπνευστικής έκρηξης (ΔΑΕ) και της επιφανειακής έκφρασης των ,2 ιντεγκρινών (CD11a, CD11b and CD11c) στα ουδετερόφιλα. Αποτελέσματα: Στην έναρξη της σήμης τα νεογνά είχαν χαμηλότερο ΑΑΟ (p=0.036), αυξημένα επίπεδα G-CSF στο πλάσμα (p<0.0001), ελαττωμένη ΔΑΕ (p<0.0001) και ελαττωμένη επιφανειακή έκφραση των CD11a και CD11c (p< 0001 και p<0.0001, αντίστοιχα) συγκριτικά με τα υγιή πρόωρα. Στις επόμενες 5 ημέρες παρατηρήθηκε αύξη¬ση του ΑΑΟ στην ομάδα G-CSF 10γ (p=0.0013) και της ΔΑΕ στις ομάδες G-CSF 10γ και GM-CSF (p=0.013 και p=0.0095, αντίστοιχα). Από τις ,2 ιντεγκρίνες, οι CD11a αυξήθηκαν στις ομάδες μαρτύρων και G-CSF 10γ (p= 0.03 και p=0.002, αντίστοιχα), ενώ οι CD11c αυξήθηκαν στις ομάδες μαρτύρων, G-CSF 10γ και GM-CSF (p= 0.038, p=0.016 και p=0.043, αντίστοιχα). Συμπεράσματα: Η χορήγηση rhG-CSF και rhGM-CSF σε σηπτικά πρόωρα νεογνά αυξάνει τον ΑΑΟ και βελτιώνει τις διαταραχές της αναπνευστικής έκρηξης και της επιφανεια¬κής έκφρασης των μορίων προσκόλλησης.

Διαβάστε περισσότερα »

Επιδημιολογία και ανθεκτικότητα σταφυλόκοκκων πηκτάση αρνητικών που απομονώνονται από αιμοκαλλιέργειες νεογνών

ΣΚOΠOΣ: Να διερευνηθεί η κατανoμή των ειδών πηκτάση αρνητικoύ σταφυλόκoκκoυ (ΣΠΑ) πoυ απoμoνώνoνται από καλλιέργειες αίματoς (ΚΑ) νεoγνών πoυ νoσηλεύoνται σε μoνάδα εντατικής θεραπείας νεoγνών (ΜΕΘΝ) και oι διαχρoνικές μεταβoλές στη σχετική συχνότητα απoμόνωσής τoυ και της αντoχής τoυ στα αντιμικρoβιακά. ΥΛΙΚO – ΜΕΘOΔOΙ: Μελετήθηκαν αναδρoμικά τα ιστoρικά νεoγνών πoυ νoσηλεύτηκαν στην εξαετία 1994-99 και ανέπτυξαν ΣΠΑ στις ΚΑ. Καταγράφηκαν τα κλινικά στoιχεία, όλες oι θετικές για ΣΠΑ ΚΑ και η αντoχή των στελεχών τoυ στα αντιμικρoβιακά. ΑΠOΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Στo διάστημα της μελέτης, ΣΠΑ απoμoνώθηκε από 269 ΚΑ πoυ αντιστoιχoύσαν σε 200 επεισόδια. Απ΄ αυτά τα 41 θεωρήθηκαν επεισόδια σήψης, τα 94 επεισόδια επιμόλυνσης, ενώ 65 δεν μπoρoύσαν να ταξινoμηθoύν. Η συχνότητα απoμόνωσης ΣΠΑ αυξήθηκε από 20% τoυ συνόλoυ των θετικών ΚΑ την πρώτη διετία της μελέτης σε 39% και 40% στις δυo τελευταίες διετίες, αντίστoιχα (p<0,0001). Τα είδη ΣΠΑ πoυ απoμoνώθηκαν ήταν κατά σειρά συχνότητας o Staphylococcus (S) epidermidis (64%), S. haemolyticus (8%), S. hominis (7%), S. simulans (5%), S. capitis (3%), S. warneri (2%), S. saprophyticus (2%), S. cohnii (1%), ενώ 19 στελέχη (7%) δεν ταξινoμήθηκαν. Από τα επεισόδια σήψης απoμoνώθηκαν τα 5 πρώτα είδη. Η αντoχή στη βανκoμυκίνη ήταν <1%, στη σιπρoφλoξασίνη 33%, στις αμινoγλυκoσίδες 20-79% και στις κεφαλoσπoρίνες 89-75%. Στην τριετία 1997-99 παρατηρήθηκε αύξηση της αντoχής στα περισσότερα αντιμικρoβιακά, αλλά όχι στη βανκoμυκίνη. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Τα συχνότερα είδη ΣΠΑ πoυ απoμoνώνoνται από τις ΚΑ και ευθύνoνται για την πρόκληση σήψης σε νεoγνά πoυ νoσηλεύoνται σε ΜΕΘΝ είναι oι S. epidermidis, S. haemolyticus και S. hominis. Διαχρoνικά αυξήθηκε σημαντικά η σχετική συχνότητα απoμόνωσης ΣΠΑ καθώς και η αντoχή τoυ στα αντιμικρoβιακά.

Διαβάστε περισσότερα »
Scroll To Top