Μη χασετε

Αρχείο άρθρων

Σύνδρομο Charge: παρουσίαση περιστατικού

Περιγράφεται ένα νεογνό με τυπικές εκδηλώσεις συνδρόμου Charge, σύμφωνα με πρόσφατα προτεινόμενα διαγνωστικά κριτήρια. Το νεογνό είχε οφθαλμικό κολόβωμα και ατρησία ρινικών χοανών άμφων, βαρηκοΐα, δυσπλασία αυτιών, δυσφαγία, ανοιχτό αρτηριακό πόρο, μικρό πέος, καθυστέρηση σωματικής ανάπτυξης και πάρεση προσωπικού νεύρου. Νοσηλεύτηκε στην κλινική μας 3,5 μήνες για σύνδρομο αναπνευστικής δυσχέρειας, χρόνια πνευμονοπάθεια, και έντονη δυσφαγία. Η ατρησία των ρινικών χοανών αντιμετωπίστηκε με την τοποθέτηση πλαστικών ρινικών σωληναρίων.

Διαβάστε περισσότερα »

H χρήση του εισπνεόμενου μονοξειδίου του αζώτου (εΝΟ) στα νεογνά

H θεραπευτική χορήγηση του εισπνεομένου NO (εΝΟ) σε τελειόμηνα νεογνά χρησιμοποιείται τε¬λευταία στην αντιμετώπιση της βα,ριάς υποξαιμικής αναπνευστικής ανεπάρκειας που συνοδεύεται με πνευ- μονική υπέρταση. Διάφορες μελέτες δείχνουν ότι βελτιώνει την οξυγόνωση και ελαττώνει την ανάγκη για ECMO χωρίς όμως να επηρεάζει τη θνησιμότητα. Η χρήση του στα πρόωρα νεογνά με βαριά υποξαιμική ανα¬πνευστική ανεπάρκεια θεωρείται προς το παρόν πειραματική. Υπάρχουν επίσης ορισμένες ενδείξεις ότι το εΝΟ έχει επίδραση και στη χρόνια πνευμονοπάθεια. Στο παρόν άρθρο επιχειρείται μια σύντομη ανασκόπη¬ση των δράσεων του ΝΟ και της κλινικής εφαρμογής του στα νεογνά.

Διαβάστε περισσότερα »

Νεογνική μη κετωτική υπεργλυκιναιμία μιμούμενη συγγενές μυασθενικό σύνδρομο

Περιγράφεται τελειόμηνο νεογνό κορίτσι, το οποίο παρουσίασε βαριά γενικευμένη υποτονία το 3ο 24ωρο ζωής και αρχικά διαγνώσδηκε ότι είχε βλάβη στη νευρομυϊκή σύναρη. Η αρχική διάγνωση στηρίχτηκε στη δετική απάντηση στη δοκιμασία νεοστιγμίνης και στην παδολογική δοκιμασία επαναλαμβανόμενης διέγερ¬σης νεύρων. Η δεραπευτική συνέχιση της νεοστιγμίνης έδωσε την εντύπωση ότι συνέβαλε στην παρατρρηδείσα δεαματική βελτίωση της υποτονίας. Σε ηλικια δύο μηνών το βρέφος εμφάνισε τυπική εικόνα ΜΚΥ με παράλλη¬λη ανεύρεση υρηλών επιπέδων γλυκίνης στο πλάσμα και στο ΕΝΥ και διαγνωστική για ΜΚΥ σχέση γλυκίνης ΕΝΥ: γλυκίνης πλάσματος (0,13). Οι σπασμοί παρήλδαν μόνο μετά χορήγηση κεταμίνης παρεντερικά. Η κατά¬σταση του νεογνού βέλτιώδηκε προοδευτικά και σε ηλικία 3,5 μηνών εξήλδε με ήπια ρυχοκινητική καδυστέρη- ση. Συζητείται η σημασία της δοκιμασίας νεοστιγμίνης και της δοκιμασίας επαναλαμβανόμενης διέγερσης των νεύρων σε νεογνό με υποτονία.

Διαβάστε περισσότερα »

Θνησιμότητα νεογνών που μεταφέρθηκαν στο Ιπποκράτειο Γενικό Περιφερειακό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης την 14ετία 1986-1999

Αντικείμενο: Να καταγραφούν διαχρονικά οι αλλαγές στη νεογνική θνησιμότητα και τα αίτια θανά¬του στα νεογνά που μεταφέρθηκαν στη Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών (ΜΕΝΝ) στη διάρκεια των 14 χρόνων λειτουργίας της. Μέθοδον Στη μελέτη περιλήφθηκαν όλα τα βρέφη που μεταφέρθηκαν ζώντα στη ΜΕΝΝ τις πρώτες 28 ημέρες της ζωής τους, τη χρονική περίοδο 1986-1999. Υπολογίσθηκε η ολική ενδονοσοκομειακή θνησιμότητα (ΕΝΘ) ανά κατηγορία βάρους γέννησης (ΒΓ) και διάρκειας κύησης (ΔΚ) και η θνησιμότητα των πρό¬ωρων και πολύδυμων νεογνών. Οι θάνατοι διακρίθηκαν σε δυνητικά αποτρεπτούς και αναπότρεπτους. Κατα¬γράφηκαν ακόμα τα αίτια θανάτου και οι διαχρονικές αλλαγές τους καθώς και η διαχρονική κατανομή των νε¬ογνών με ΒΓ<2001 g (χαμηλού βάρους γέννησης νεογνών ΧΒΓΝ). Το χρονικό διάστημα της μελέτης διαιρέθηκε σε 3 περιόδους: την Α (έτη 1986-1990), τη Β (έτη 1991-1995) και τη Γ (έτη 1996-1999). Οι περίοδοι αυτοί συ- γκρίθηκαν μεταξύ τους ως προς τους προαναφερθέντες παράγοντες. Αποτελέσματα: Μεταξύ της Α και Γ περιό¬δου, τα ΧΒΓΝ παρουσίασαν αύξηση σε απόλυτο αριθμό, ενώ το ποσοστό τους στο σύνολο των νεογνών παρουσί¬ασε ελάττωση. Το 50% περίπου των μεταφερθέντων νεογνών και στις τρεις περιόδους ήταν πρόωρα. Η διορθωμέ¬νη ενδονοσοκομειακη θνησιμότητα (ΔΕΝΘ) (ολική θνησιμότητα μείον αναπότρεπτοι θάνατοι) στην Α περίοδο ήταν 17,5%, στη Β περίοδο παρουσίασε στατιστικά σημαντική ελάττωση και ήταν 6.9% και στη Γ περίοδο πα¬ρουσίασε περαιτέρω σημαντική ελάττωση και ήταν 5%. Στα πρόωρα η ΔΕΝΘ στις περιόδους Α, Β, Γ ήταν 68,5%, 52,5% και 43,5% αντίστοιχα (p<0,005 μεταξύ των ομάδων Α και Β, Α και Γ), ενώ στα πολύδυμα ήταν 21%, 12,3% και 4,5% (p<0,05 μεταξύ Α και Β, Α και Γ, Β και Γ). Η ΔΕΝΘ ανά κατηγορία ΒΓ για τις περιόδους Α, Β, Γ ήταν αντίστοιχα:1) ΒΓ 501-1000g: 81%, 46% και 39% (p<0,00001 μεταξύ Α και Β, Α και Γ). 2) ΒΓ 1001¬1500g: 40%, 20% και 9.5% (p<0,05 μεταξύ Α και Β, Α και Γ, Β και Γ). 3) ΒΓ 1501-2000g: 8%, 6% και 2% (p< 0,005 μεταξύ Α και Γ) 4/ ΒΓ>2000g: 7,5%, 3% και 3% (p<0,00005 μεταξύ Α και Β, Α και Γ). Στα νεογνά με ΒΓ<1000g, η ΔΕΝΘ σε κατηγορίες ανά 100g ΒΓ ήταν αντίστοιχα προς τις περιόδους Α, Β και Γ: 1) ΒΓ 501¬600g: 100% και στις τρεις περιόδους. 2) ΒΓ 601-700g: 100%, 78,5% και 100%. 3) ΒΓ 701-800g: 93,5%, 61% και 43% (p<0,05 μεταξύ Α και Γ) 4) ΒΓ 801-900g: 88,2%, 31,2% και 47% (p<0,05 μεταξύ Α και Β, Α και Γ) 5) ΒΓ 901-1000g: 63,5%, 28% και 9,5% (p<0.005 μεταξύ Α και Γ. Αφαιρώντας από την ολική θνησιμότητα τους θανάτους νεογνών με ΒΓ< 700g και τους αναπότρεπτους θανάτους βρέθηκε ένα πλεόνασμα θνησιμότητας, που την Α περίοδο ήταν 11,3%, τη Β περίοδο 6,2% και τη Γ περίοδο 4,6% (p<0,0001 μεταξύ Α και Β, Α και Γ, p=0,06 μεταξύ Β και Γ). Από τα αίτια θανάτου, την Α περίοδο, πρώτο ήταν το ΣΑΔ (29,3%) ακολουθούμενο από τις συγγε¬νείς ανωμαλίες (17,2%) και τις λοιμώξεις (31%) ενώ στη Γ περίοδο, πρώτη αιτία θανάτου ήταν οι συγγενείς ανω¬μαλίες (50%) ακολουθούμενες από την περιγεννητική ασφυξία (10,3%) και τη ΝΕΚ (10,3%). Συμπέρασμα: Υπήρ¬ξε μια μεγάλη αύξηση στην επιβίωση των πολύ χαμηλού βάρους γέννησης νεογνών (ΠΧΒΓΝ) (< 1500g) και των Πάρα Πολύ Χαμηλού Βάρους Γέννησης Νεογνών (ΠΠΧΒΓΝ) (<1000g). Οι θάνατοι που οφείλονταν σε δυνητικά αποτρεπτά αίτια είναι τώρα λιγότεροι απο αρχικά. Το μεγαλύτερο πρόβλημα στη θνησιμότητα εντοπίζεται στα νεογνά με ΒΓ<800g. Η κύρια κατηγορία θανάτου είναι σήμερα οι συγγενείς ανωμαλίες. Η θνησιμότητα

Διαβάστε περισσότερα »
Scroll To Top